Η στάση αυτή έχει προφανώς πολιτικά κίνητρα, λογικά και θεμιτά, ιδίως αν αυτά συνδυαστούν και με πράξεις, διορθωτικές παρεμβάσεις, κ.ά. - κάτι που ούτως ή άλλως θα φανεί.

Στο φόντο και σε όχι τόσο μακρινό ορίζοντα, βρίσκονται φυσικά οι ευρωεκλογές του Ιουνίου.

Εν όψει αυτών αξίζει να σημειωθεί ένα ενδιαφέρον στατιστικό. Αυτή θα είναι η έβδομη εκλογική αναμέτρηση από το 2019 (αν συνυπολογίσει κανείς ευρωεκλογές, αυτοδιοικητικές και εθνικές). Στις προηγούμενες έξι, η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισαν κατά κράτος και πλέον αντίπαλος τους, με τα σημερινά δεδομένα, είναι ο εαυτός τους.

Πλην όμως, υπάρχει μία ιδιαιτερότητα που μπορεί να παίξει ρόλο στις κάλπες του Ιουνίου. Θα είναι η πρώτη φορά στο διάστημα της τελευταίας πενταετίας που η κυβέρνηση θα έχει απέναντι της την δυσαρέσκεια κάποιας όχι ασήμαντης μερίδας πολιτών, της οποίας η στάση δεν μπορεί να προεξοφληθεί, είτε πρόκειται για αγρότες, είτε για πολίτες που ενοχλούνται από τη δυσπραγία στα πεδία της ασφάλειας και της βίας, είτε για άλλους που ασφυκτιούν λόγω ακρίβειας.

Και ίσως αυτές οι παράμετροι, αυτή τη φορά να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα με διαφορετικό τρόπο, ειδικώς επειδή δεν υπάρχει και κυβερνητικό διακύβευμα…