Η κυβέρνηση - ή μάλλον: η ηγεσία της - προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ψυχραιμία και την ανησυχία για τις εκδηλώσεις των αντιδράσεων και διαφωνιών και το πώς θα απεικονισθούν στο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Και ταυτόχρονα, οι πιέσεις που δέχονται οι βουλευτές της πλειοψηφίας (και όχι μόνο αυτοί), εντός και εκτός κοινοβουλίου, δεν είναι και ασήμαντες.
Φυσικά και τα βλέμματα είναι στραμμένα στον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος κατοχυρώνει πλέον το προνόμιο να λέει ό,τι θέλει, όπως θέλει και όποτε θέλει, όμως πέραν αυτού τα πράγματα είναι μάλλον πιο σύνθετα από ό,τι τα παρουσιάζει το κυβερνητικό επιτελείο.
Ο αριθμός των διαφωνούντων βουλευτών της συμπολίτευσης είναι πλέον μία νέα παράμετρος στο πολιτικό παιχνίδι. Και η λογική τού «καλά που δεν πάθαμε και τίποτε», κατά το γνωστό ανέκδοτο, που έχει υιοθετήσει το Μαξίμου, ενδέχεται και να μην ανταποκρίνεται ακριβώς στην πραγματικότητα…