Μεταξύ άλλων ο κ. Βενιζέλος αναφέρει στο άρθρο του: «Ο Πρωθυπουργός παρουσίασε με πληρότητα τις ελληνικές θέσεις για το τουρκολυβικό μνημόνιο στις 29 Οκτωβρίου 2026 στο ΣΑ κατά τη διάρκεια ανοιχτής συζήτησης υψηλού επιπέδου με θέμα: “Αναδυόμενες τεχνολογίες και θαλάσσια ασφάλεια: επιπτώσεις στην ειρήνη και την ασφάλεια”. Η συζήτηση αποτελούσε πρωτοβουλία της ελληνικής προεδρίας του Συμβουλίου. Ο Πρωθυπουργός προήδρευσε στη συνεδρίαση αλλά η ομιλία στην οποία αναφέρθηκε στο μνημόνιο ήταν εθνική παρέμβασή της Ελλάδας χωρίς να ζητείται ψήφισμα του ΣΑ. Η παρέμβαση ήταν αναμφίβολα σημαντική, αλλά δεν συνιστά ελληνική προσφυγή στο ΣΑ αντίστοιχη με αυτήν που έκανε η Ελλάδα το 1976 . Τότε το ΣΑ υιοθέτησε το ψήφισμα 395 (1976) που έκανε ρητή αναφορά στο Κεφάλαιο VI του Χάρτη και καλούσε τις δύο κυβερνήσεις σε αυτοσυγκράτηση, μείωση της έντασης και επανάληψη απευθείας διαπραγματεύσεων, ενώ επισήμαινε τη συμβολή των κατάλληλων δικαστικών μέσων, ιδίως του Διεθνούς Δικαστηρίου ενώπιον του οποίου επίσης προσέφυγε τότε η Ελλάδα με αίτηση προσωρινών μέτρων και κύρια προσφυγή. Το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα από το 1976 έως σήμερα το έχουμε βιώσει».

Συμπληρώνει ο πρώην αντιπρόεδρος: «Η Ελλάδα τιμά την ιδιότητά της ως μέλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, τιμά τις συμμαχίες της, παλιές και διαρθρωτικές όπως αυτή με τις ΗΠΑ ή νεότερες και κρίσιμες όπως αυτή με το Ισραήλ ή την Αίγυπτο και χώρες του Κόλπου, αλλά εδώ και 52 χρόνια καθορίζει η ίδια με την Τουρκία τον ρυθμό και την καμπύλη των Ελληνοτουρκικών σχέσεων σε διμερές επίπεδο. Προφανώς υπάρχουν περίοδοι ύφεσης, περίοδοι τριβής και στιγμές έντασης ακόμη και επεισοδιακές. Αυτό όμως, κρινόμενο συνολικά, έχει αποδειχθεί θετικό για την περιφερειακή σταθερότητα». Και καταλήγει: «Η μακρά προεκλογική περίοδος στην οποία έχουμε ήδη εισέλθει, με ένταση και πάθος, δεν επιτρέπει ούτε στρατηγικό αναστοχασμό ούτε αισιοδοξία για ευρύτερες συναινέσεις ως προς την εθνική στρατηγική ακόμη και αν διαπιστώνονται συγκλίσεις ως προς το εθνικό αφήγημα που έχουν και αυτές τη σημασία τους. Επειδή όμως ο χρόνος των διεθνών εξελίξεων δεν υποχωρεί ενώπιον του εσωτερικού πολιτικού χρόνου, είναι επιβεβλημένο τουλάχιστον να έχουμε υπόψη μας τα δεδομένα και τα ερωτήματα ακόμη και αν αυτά δεν μπορεί να καταστούν άμεσα αντικείμενο δημόσιας συζήτησης με ιστορικούς και όχι συγκυριακούς όρους». Η παρέμβαση είναι βαρυσήμαντη, περιέχει ξεκάθαρες θέσεις, πολιτικά και εθνικά μηνύματα και οφείλει να εμπεδωθεί από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που ισχυρίζονται ότι φέρουν διαπιστευτήρια σοβαρότητας…