Όλα δείχνουν ότι ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του έχουν καταλάβει και ασπάζονται το απόφθεγμα στη νεότερή του έκδοση. Αλλωστε και αυτοί να μην το είχαν καταλάβει είναι τόσο μεγάλο το δημοσιονομικό πρόβλημα και τέτοια η οργή και η πίεση των ευρωπαίων εταίρων, που αποκλειόταν να κάνουν ότι δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν μιλούν σαν τα τρία πιθηκάκια. Γι΄ αυτό ο Καραμανλής την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια, σαν μπαλαρινούλα, παρά τα κιλά του.

Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι αν έχουν καταλάβει πόσο δύσκολο είναι το έργο της αποστείρωσης στη χώρα μας. Της μερικής έστω, όχι της πλήρους, γιατί η πλήρης αποστείρωση είναι ουτοπία και δεν υπάρχει στον κόσμο τέτοια κοινωνία. Αλλά αυτή η μερική αποστείρωση απαιτεί στην Ελλάδα τιτάνιο κυριολεκτικά έργο, καθώς η κοινωνία της διακρίνεται για τη στρεβλή νοοτροπία της, το απλωμένο χέρι προς το κράτος, τα απαράμιλλα «κεκτημένα» και βεβαίως για το πνεύμα «κομπίνας» ή «λαμογιάς» που τη διέπει.

Για παράδειγμα, πως θα πείσουν τον δήμαρχο που απαιτεί από τον επενδυτή στην περιοχή του ότι δεν μπορεί να απαιτεί να του φτιάξει ένα δρόμο, να πληρώνει κάθε μήνα ένα ποσό χωρίς λόγο και να προσλάβει δύο εργαζόμενους που θα του υποδείξει ο ίδιος, ότι αυτή δεν είναι συμπεριφορά προσέλκυσης επενδυτών; Και πως θα πεισθούν όλοι αυτοί που μπαίνουν στα λεωφορεία, έλληνες και ξένοι μετανάστες, να πληρώνουν εισιτήριο (πολλές φορές είμαι κυριολεκτικά ο μόνος που βάζει το χαρτάκι στο μηχάνημα για να το κτυπήσει); Η πως είναι δυνατόν να πειστεί ο έλληνας ασφαλισμένος ότι μόνον αυτός σε όλη την Ευρώπη έχει την ελάχιστη συμμετοχή του 10% στα φάρμακά του. Χώρια από τα κόλπα που γίνονται με τις συνταγές, την πολυφαρμακία, τις εξετάσεις στα διάφορα διαγνωστικά κέντρα και τις συντάξεις…

Όλα αυτά ενδεικτικά και από προσωπικές παρατηρήσεις ή πληροφορίες. Αν πολλαπλασιαστούν επί εκατομμύρια δημιουργούν την σημερινή πραγματική κατάσταση της χώρας. Και η αποστείρωση αυτής της κατάστασης δεν είναι παίξε-γέλασε, γιατί εδώ είναι Ελλάδα…