Άγνωστο τι θα προκύψει στο τέλος και πότε θα έλθει χρονικά αυτό το τέλος, αλλά προς το παρόν αυτή η κινητικότητα θυμίζει έντονα το περίφημο «καμαρωτό σημειωτόν» που έχει γαλουχήσει γενιές νεοελλήνων. Οι Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαράς προσπαθούν να επιβάλουν την δική τους κυριαρχία στην πολιτική σκηνή, η Ντόρα Μπακογιάννη προσπαθεί να καθιερωθεί ως «σφήνα» , ανάμεσα στους δύο, οι δημοσιογράφοι που ψωμίζονται από το πολιτικό ρεπορτάζ προσπαθούν να περιγράψουν ή να επηρεάσουν τα πραγματικά ή υποθετικά τεκταινόμενα, κάποιοι προσπαθούν να παίξουν βοηθητικούς ρόλους, ή κάνουν τους κομπάρσους και όλοι οι υπόλοιποι, δηλαδή η κοινωνία παρακολουθούμε εμφανώς αδιάφοροι. Εκτός από εκείνους που θέλουν να ανοίξουν οι φυλακές, να πέσουν κεφάλια, να ρεύσει άφθονο το αίμα των πολιτικών στους δρόμους και τα πεζοδρόμια (αδιακρίτως και χωρίς σεβασμό στο κράτος δικαίου) και τους άλλους που ονειρεύονται νέους …Παπαδόπουλους!

Κατά την ταπεινή γνώμη του υπογράφοντος, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, ακόμη και εκείνων που κραυγάζουν, καταριούνται ή ζητούν να στηθούν κρεμάλες, ελάχιστα ενδιαφέρονται σήμερα με τις εξεταστικές και τις πολιτικές εξελίξεις. Ενδιαφέρονται και αγωνιούν για την κατάσταση της οικονομίας, τα μέτρα που αφορούν την τσέπη τους, για το αν κινδυνεύει το κομπόδεμά τους στις τράπεζες, για τις δουλειές τους και τις θέσεις, καθώς και για το αν η χώρα θα βαρέσει η όχι κανόνι. Για τα υπόλοιπα, δηλαδή τις πολιτικές καντρίλιες, τις προσπάθειες των Παπανδρέου και Σαμαρά, το άγχος της Μπακογιάννη, την διάσπαση του Συνασπισμού, τα παιχνίδια με τις εξεταστικές, ουδόλως τους νοιάζουν. Μία βόλτα στα καφενεία και στις ομηγύρεις θα πείσει περί του λόγου το αληθές. Κανείς δεν ρωτάει αν το ΠΑΣΟΚ θα μείνει ένα ή τρία κομμάτια, αν η Νέα Δημοκρατία θα μεγαλουργήσει ή θα συρρικνωθεί στο 10%, ή αν ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ θα επιβιώσει.

Μόνον η οικονομία ενδιαφέρει και βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων και όσο κρατάει η σημερινή ζοφερή κατάσταση της ανασφάλειας, του άδηλου μέλλοντος, της συρρίκνωσης των συντάξεων, της ανεργίας, της αύξησης των τιμών, της ασφυξίας της αγοράς, του κλεισίματος καταστημάτων σε περιζήτητους χθες δρόμους, της διεθνούς λιτότητας, τίποτα δεν θα αποπροσανατολίσει το συγκεκριμένο ενδιαφέρον της κοινωνίας. Απόδειξη, το πόσο εύκολα πιάνουν ρίζες οι φήμες που κυκλοφορούν για το ευρώ, την δραχμή, τις τράπεζες και ο πανικός που επικρατεί, σε αντίθεση με την αδιαφορία γύρω από τις πολιτικές εξελίξεις. Εξελίξεις, που όπως είπαμε θυμίζουν προς το παρόν το «καμαρωτό σημειωτόν» με το κεφάλι στραμένο πίσω. Τουλάχιστον να υπήρχε κάτι πραγματικά καινούργιο, μία προοπτική…