Επί της ουσίας, ο Γ. Παπανδρέου πέτυχε τον σκοπό του, άλλο αν κατάφερε να αλλάξει και το αντιμνημονιακό κλίμα, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο. Και πάντως, το αποτέλεσμα θα φανεί στις 7 και στις 15 Νοεμβρίου. Ο βασικός του στόχος ήταν παρουσιασθεί «ασαφώς κατηγορηματικός» στο θέμα των βουλευτικών εκλογών, αν οι υποψήφιοι της κυβέρνησης καταβαραθρωθούν στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές, κάτω από την πίεση του…τρισκατάρατου μνημονίου. Αυτό το κατάφερε. Και κατάφερε επίσης να επικοινωνήσει και κάποια άλλα πράγματα που προφανώς είχε προγραμματίσει να κάνει. Γι΄ αυτό άλλωστε και οργάνωσε τη συνέντευξη.
Πιο συγκεκριμένα, ο πρωθυπουργός άφησε να πλανάται «η απειλή» των βουλευτικών εκλογών, παρ΄ όλο που πρόσθετε ότι δεν τι θέλει, αν διαπιστώσει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δείξει ότι δεν θέλει την εφαρμογή της πολιτικής του μνημονίου. Και πως θα το δείξουν; Με τη ψήφο τους στις εκλογές βέβαια. Δεν το είπε καθαρά αλλά το υπονόησε με αρκετή σαφήνεια. Ταυτόχρονα θέλησε να θυμίσει σε ποια κατάσταση ήταν η χώρα όταν έγινε η συμφωνία με την Τρόϊκα, επεσήμανε την σημασία του χρόνου τότε και τώρα (ότι δεν υπήρχε χρόνος για διορθώσεις τότε, ούτε για αποφυγή των μέτρων κατά των συνταξιούχων και των μισθωτών) και δεν έχει περάσει ικανός χρόνος για την ανακούφισή τους, που θα συντελεσθεί «το γρηγορότερο δυνατόν».Ο Γ. Παπανδρέου προσπάθησε να δώσει την εντύπωση ότι έχει αρχίσει να φαίνεται το φως στην άκρη του τούνελ, αλλά παράλληλα φρόντισε να συνδυάσει την απελευθέρωση από την επιτήρηση με την επίδειξη ευθύνης και από την πλευρά των πολιτών. Μίλησε για διαπραγμάτευση με την Τρόϊκα ώστε να μην επιβαρυνθούν άλλο οι πολίτες λόγω της αύξησης του ελλείμματος το 2009 και ήταν αρκετά πειστικός όταν έλεγε ότι το καταλαβαίνουν αυτό στην Ευρώπη και στο ΔΝΤ. Όπως ήταν πειστικός και όταν έλεγε ότι η Τρόϊκα θέλει να πετύχει το πρόγραμμα εξυγίανσης (δίχως να εξοντωθούν εντελώς οι πολίτες, ελπίζουμε).