Η «στραβή» έγινε, όχι γιατί η Τρόϊκα μίλησε για ανάγκη αποκρατικοποιήσεων, αλλά γιατί η κυβέρνηση δεν είχε προετοιμάσει την κοινή γνώμη για να ακούσει κάτι τέτοιο, αλλά και γιατί δεν το είπε η ίδια και το ανέθεσε σε εκείνους. Από εκείνη την στιγμή την κυβέρνηση την έπιασε ναυτία και πανικός, όπως δείχνουν οι κινήσεις και οι δηλώσεις της. Δήλωση του Γ. Πεταλωτή μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα της Παρασκευής προς το Σάββατο, που έβριζε τους τροϊκανούς, χωρίς να παίρνει πίσω την ανάγκη αποκρατικοποιήσεων. Δήλωση του Γ. Παπακωνσταντίνου που τα έβαζε με τον Ντερούζ, επειδή είπε ξανά τα ίδια σε συνέντευξη που είχε δώσει την Παρασκευή και πριν εκδηλωθεί η αντίδραση της κυβέρνησης, αλλά δημοσιεύτηκε την Κυριακή. Από κοντά και ο Γ. Παπανδρέου με ηρωϊκές και υπερήφανες δηλώσεις που θα ζήλευε και ο μπαμπάς του, με αποκορύφωμα την χθεσινή!

Χθες λοιπόν ο πρωθυπουργός έδωσε μία ξεγυρισμένη κλωτσιά στην καρδάρα με το γάλα και μας άφησε όλους άφωνους. Θα περάσει λέει τροπολογία ή νόμο που θα απαγορεύει την πώληση κρατικής γης (προφανώς για να μην την πάρει κάποιος αγοραστής μαζί του για να την πάει αλλού), εκτός και αν αποφασίσει η Βουλή διαφορετικά. Πρόσθεσε επίσης κάτι ακατάληπτα περί μικρών εκτάσεων (τέσσερα στρέμματα άραγε και δέκα στις περιοχές Νατούρα;) που θα μπορούν να πωλούνται και θα περάσει και ανάλογη συνταγματική διάταξη μήπως κανένας μπαγάσας στο μέλλον θελήσει να πουλήσει την Ελλάδα…Και τώρα να δούμε πως θα εκλάβουν το μήνυμα οι αγορές και ποιος επενδυτής θα έρθει να επενδύσει.

Όταν λοιπόν ο πρωθυπουργός κάνει όπισθεν, έστω και σε επίπεδο συμβολισμού ολοταχώς, γιατί να μην λέει ο Καστανίδης τα περί «κοινωνικού πραγματισμού» για να δείχνει το κράτος ανοχή στην ανομία, γιατί να μην σηκώνουν αντάρτικο τα παλικάρια στην Κερατέα, γιατί να πληρώνουν οι άλλοι διόδια και εισιτήρια, γιατί να μην κάνει πίσω ο Ρέππας για να επαναφέρει στα πταίσματα το «τζάμπα», γιατί να μην κολώνει ο Παπουτσής και να αποφεύγει κάθε είδους παρέμβαση στους καταληψίες μετανάστες (μήπως θα τους νομιμοποιήσει κιόλας, αλά Παυλόπουλο, τώρα που έρχονται κατά χιλιάδες και άλλοι από την Τυνησία, την Αίγυπτο και τις χώρες του Μαγκρέμπ), γιατί δηλαδή να μην επικρατεί το πλήρες και ολοκληρωτικό μπάχαλο;

Δεν είναι μόνο αυτοί βέβαια. Είναι και ο Σαμαράς, που ξεχνάει ότι ο σύμβουλός του, ο Χρύσανθος ο Λαζαρίδη έγραφε άρθρα υπέρ της πώλησης των «ασημικών» μέχρι προχθές, είναι ο Μίχαλος και ο συνάδελφός του των μικρεμπόρων που προφανώς έχει ανοίξει πανιά για πολιτική καριέρα. Και τελικά μένει ένα ερώτημα να απαντηθεί. Θέλει επιτέλους αυτή η χώρα να σωθεί, αν μπορεί να σωθεί, ή δεν θέλει; Για να σωθεί πάντως, θα απαιτηθούν πολλά δάκρυα, πολύ κόπος και σίγουρα αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς. Κυρίως απαιτείται πολιτική ηγεσία αποφασισμένη να οδηγήσει τη χώρα προς κάποιο δρόμο, χωρίς ζιγκ-ζαγκ, παλινδρομήσεις και παλινωδίες. Πολιτική ηγεσία που να αντιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, ότι αν δεν μειωθεί το χρέος, το χρέος θα μας φάει, όπως είπε κάποτε ο μπαμπάς του σημερινού πρωθυπουργού.