Δεν ξέρουμε πως αντιμετώπισε την πρόταση του Τσίπρα η Παπαρήγα. Αν την σκέπτεται και θα συνέλθουν η Κεντρική Επιτροπή και το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ για να αποφασίσουν, αν θύμωσε και την έριξε αμέσως στα σκουπίδια, ή αν έβαλε τα γέλια, εκτιμώντας το πηγαίο χιούμορ του αρχηγού του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Ένα όμως βήμα έγινε ήδη γιατί ο Καμμένος τη συζητάει, η ακόμη και την αποδέχεται. Άλλωστε, αυτός πρώτος την είχε κάνει έμμεσα πριν από λίγο καιρό, για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Μακάρι να γίνει και το δεύτερο βήμα, για να γράψει η σημερινή γενιά των Ελλήνων ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο στην παγκόσμια ιστορία. Γατί αποκλείεται να περάσει η ιστορία αδιάφορη πάνω από μία κυβέρνηση ΚΚΕ-ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ – Ανεξάρτητων Ελλήνων με έκτακτη συμμετοχή Γιάννη Δημαρά του Αρματος των Πολιτών! Αν μάλιστα χρειαστεί, δεν αποκλείεται να προσφέρει ψήφο ανοχής και ο ΛΑ.Ο.Σ. του Γ. Καρατζαφέρη, από πατριωτισμό και δίχως να του το ζητήσουν.

Αν όλα αυτά φαίνονται σουρεαλιστικά, δεν φαίνονται, είναι. Ζούμε μία περίοδο απόλυτου σουρεαλισμού, όπου ο καθένας λέει ό,τι θέλει, καταλαβαίνει ό,τι τον βολεύει και υπόσχεται επίσης τα πάντα. Γιατί όχι, άλλωστε; Είναι φανερό ότι η χώρα αρνείται να δεχθεί την πραγματικότητα και προτιμά να ζει στο υπερπέραν. Σε αυτό την βοηθούν και αρκετοί από τον χώρο του θεάματος, στον οποίον ανήκουν με ευρεία έννοια ηθοποιοί και δημοσιογράφοι. Ειδικά οι τελευταίοι περιλαμβάνουν αρκετούς που έχουν κατορθώσει να είναι ταυτόχρονα ναπολεοντίσκοι, παραγοντίσκοι και δημοσιογραφίσκοι, τρία σε ένα.

Για να ξαναγυρίσουμε πάντως στον Τσίπρα και την πρότασή του, ίσως και να μην είναι και τόσο ανεδαφική. Ποιος θα περίμενε πριν λίγο καιρό ότι ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ θα ήταν τρίτο κόμμα στη Βουλή και ότι θα ηγεμόνευε στο χώρο της Αριστεράς, ή ότι ο Π. Καμμένος θα γινόταν αρχηγός κόμματος με σημαντικό ποσοστό, ή ακόμη και ότι η Χρυσή Αυγή θα έμπαινε άνετα στη Βουλή; Και αν κάποιος σπεύσει να υποστηρίξει ότι αυτά δεν έχουν γίνει ακόμη, ας κάνει λίγη υπομονή. Θα γίνουν.