Δεν είναι αλήθεια δηλαδή ότι έχει ασκηθεί βία σωματική και φραστική σε βάρος διαφόρων, ελλήνων και ξένων, που θεωρούνται “μνημονιακοί”; Δεν έφαγε ξύλο ο Χατζηδάκης σε διαδήλωση, δεν προπηλακιζόντουσαν βουλευτές και υπουργοί του ΠΑΣΟΚ επί μήνες, όταν μόνοι του σήκωναν το βάρος του μνημονίου, δεν κάηκαν ζωντανιοί άνθρωποι στη Μαρφίν, δεν ούρλιαζε ένα πλήθος “να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή” και δεν στήνονταν κρεμάλες στο Σύνταγμα, δεν κυνηγήθηκε ο Φούχτελ και ο γερμανός πρόξενος στη Θεσσαλονίκη, δεν ματαιώθηκε μία ανάλογη εκδήλωση στην Αθήνα, δεν ταύτισαν κάποιοι την Μέρκελ με τον Χίτλερ όταν η πρώτη επισκέφτηκε την Αθήνα, δεν κυκλοφορούν αναρχοαντιεξουσιαστές τρομοκράτες στη χώρα, δεν χαρακτηρίζουν “τοκογλύφους” τους δανειστές οι χρυσαυγίτες, δεν υπάρχει κλίμα ότι οι ξένοι συνωμοτούν σε βάρος μας για να μας πιουν το αίμα;

Δεν συμβαίνουν όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα στην Αθήνα και γενικότερα στην ελληνική επικράτεια ή εμείς τα φανταζόμαστε; Εκτός και αν ο καθένας σε αυτή τη χώρα βλέπει ότι γουστάρει και το πλάθει για να το σερβίρει… Όχι βέβαι ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Και επίπλέον, εμείς τι οδηγίες νομίζετε ότι δίνουμε στους δικούς μας, διπλωμάτες, ή άλλους, όταν επισκέπτονται χώρες όπου η βία ενδημεί, ή υπάρχει διάχυτο ανθελληνικό πνεύμα; Έλεος πια με την τόση υποκρισία. Και στο κάτω κάτω της γραφής τι συνιστούν οι υπηρεσίες σφαλείας της Κομισιόν στους ευρωϋπαλλήλους που επισκέπτονται την Ελλάδα, πέρα από το να κρατούν χαμηλό προφίλ; Είναι τόσο κακό αυτό και τι θα γίνει αν κάποιος κτυπήσει, ή ακόμη χειρότερα, “φάει” έναν από αυτούς; Ας απαντήσουν οι ευαίσθητοι.

Άγγελος Στάγκος

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.