Από το βορειότερο άκρο της, στην Ιρλανδία, έως το νοτιότερο, στην Ρόδο και στην Κύπρο, εκατοντάδες και χιλιάδες πολίτες γεμίζουν δρόμους και πλατείες και μετατρέπουν παραδοσιακές γιορτές αιώνων, μουσικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις και φεστιβάλ κάθε είδους, σε εκδηλώσεις καταδίκης του εγκλήματος που συντελείται στα Παλαιστινιακά εδάφη και υποστήριξης ενός έθνους κι ενός λαού στο δικαίωμα του να υπάρξει.
Όχι, δεν έχει ενορχηστρώσει όλο αυτό το πρωτοφανές κύμα κάποιο «αόρατο χέρι» σκοτεινών ανθρώπων που κινούνται σε ένα δυσώδες παρασκήνιο. Ούτε όλες αυτές οι χιλιάδες πολιτών ξύπνησαν ένα πρωί ως φίλοι, υποστηρικτές της Χαμάς και των εγκλημάτων της· ούτε ως οργισμένοι αντισημίτες, εχθροί του Ισραήλ και των πολιτών του.
Αυτή η μέθεξη των Ευρωπαίων πολιτών ας ερμηνευθεί ως μια προσπάθεια να ξαναβρούν το νήμα που τους συνδέει με τις καλύτερες παραδόσεις του ευρωπαϊκού πνεύματος και πολιτισμού. Με εκείνες ακριβώς τις αξίες που φιλοδόξησαν να καταστούν οδηγός λαών για μια αξιοβίωτη ζωή και στη διαδρομή των χρόνων παραστράτησαν.
Οι πολίτες της Ευρώπης που έμαθαν για την γενοκτονία 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων, όταν ο Σογομόν Τεχλιριάν σκότωσε, στο Βερολίνο, τον Ταλαάτ Πασά, το 1921…
Οι πολίτες της Ευρώπης που πληροφορήθηκαν τις σφαγές και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων Ελλήνων από πατρογονικές εστίες χιλιάδων ετών από τις μαρτυρίες του Αμερικανού πρέσβη Μοργκεντάου και τις αφηγήσεις Δυτικών μισσιονάριων…
Οι πολίτες της Ευρώπης – και οι ηγεσίες τους – που έκλεισαν τα αυτιά τους και τα μάτια τους στο Ολοκαύτωμα 6 εκατομμυρίων Εβραίων και ένοιωσαν τον αποτροπιασμό που γεννά η απόλυτη φρίκη, μόνον όταν τα τεκμήρια ήταν αναμφισβήτητα…
Οι πολίτες της Ευρώπης – και οι ηγεσίες τους – που αρκέστηκαν σε τυπικές αντιδράσεις, όταν τα άρματα του Συμφώνου της Βαρσοβίας σάρωναν τις λαϊκές εξεγέρσεις στην Βουδαπέστη, το 1956, και στην Πράγα το 1968…
Οι πολίτες της Ευρώπης που έμαθαν για την φρίκη των Γκουλάγκ, όταν οι μαρτυρίες των εγκλείστων βρήκαν τον δρόμο προς τα ΜΜΕ και τους εκδοτικούς οίκους…
Αυτοί ακριβώς οι Ευρωπαίοι πολίτες, διαφορετικοί σε πολλά από τους γεννήτορες τους, αλλά και ως φορείς – αναδρομικά – των τύψεων τους, ενώπιον του Βιβλίου της Ιστορίας, γεμίζουν τους δρόμους και τις πλατείες και κραυγάζουν:
Ποτέ Ξανά.
Ποτέ Ξανά, για όλους.
Όχι στο όνομα μας.
Οι «θεοφασίστες υπουργοί» – κατά τον πρώην υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ, Σλόμο Μπεν-Αμί – δεν είναι αποδεκτοί στον αιώνα μας.
(Δυστυχώς για το Ισραήλ και τους πολίτες του – οι εικόνες από την Μάλαγα, όπου εκδιώκονται κακήν κακώς από εστιατόριο είναι συγκλονιστικές – η κυβέρνηση Νετανιάχου και οι υπουργοί του πέτυχαν αυτό που ούτε ο δεινότερος εχθρός της χώρας τους θα μπορούσε ποτέ να προσδοκά και να εύχεται).
