Με το δοκίμιο της «ex-communist» (1953), τους κατέταξε σε αυτούς που είχαν μετατραπεί σε Gold War Warrios και στους «Former Communists».

Στα καθ' ημάς – και υιοθετώντας πλήρως την ταξινόμηση της Hannah Arendt – οι δικοί μας «μεταμελημένοι» διακρίνονται σε δυο κατηγορίες:

** Τους θορυβώδεις, New Right Warriors (με τα πολιτικά χαρακτηριστικά που έχουν καταγραφεί στη διεθνή βιβλιογραφία).

** Τους «σιωπηλούς πρώην κομμουνιστές»

Οι πρώτοι είναι εκπρόσωποι αυτού του απεχθούς υβριδίου πολίτη, που έχει δημιουργήσει ο εφαρμοζόμενος Μητσοτακισμός. Ενός πολίτη που δεν έχει καμμία δυσκολία και αναστολή να ανεχθεί, να δικαιολογήσει, να υιοθετήσει και να επιδοκιμάσει την καταστρατήγηση, την παραβίαση, τον ευτελισμό κάθε έννοιας του Κράτους Δικαίου, του Συντάγματος, του Κανονισμού της Βουλής και της κείμενης νομοθεσίας. Κι όλα αυτά προς χάρη της απρόσκοπτης παραμονής του «πεφωτισμένου δεσπότη» στην εξουσία.

Αλλά, αυτό μετατρέπεται σε πρόβλημα της Δημοκρατίας και της θεσμικής λειτουργίας της κι όχι του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος – όπως οι μεθοδεύσεις, που επινοεί, αποκαλύπτουν και επιβεβαιώνουν – δεν έχει κανένα πρόβλημα να άρχει επί των θεσμικών ερειπίων της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Οι N.R.W είναι το είδος του πολίτη, που καμμία Δημοκρατία δεν θα θεωρούσε πλούτο της.

Οι άλλοι, «οι σιωπηλοί πρώην κομμουνιστές» είναι πολίτες που με αξιοπρέπεια βιώνουν – εν σιωπή – το τραύμα τους από τις διαψευσμένες ελπίδες τους, αναλογιζόμενοι τις χαμένες θυσίες τους, τα σπαταλημένα νιάτα τους, τις κατεστραμμένες ζωές τους στο όνομα ιδανικών που η ίδια η ζωή και η ιστορία απέδειξαν ως ατελέσφορα.

Αυτοί οι πολίτες αξίζουν σεβασμού.

Πολύ περισσότερο που την κρίσιμη στιγμή θα αναχθούν σε υπερασπιστές της Δημοκρατίας.

Μιας Δημοκρατίας, χωρίς άλλους επιθετικούς προσδιορισμούς.