Η δραματική αυτή μείωση, που παρουσίασε με συγκεκριμένα στοιχεία ο καθηγητής στον ρ/σ Παραπολιτικά, αποτυπώνει την έντονη πίεση και την κρίσιμη καμπή στην οποία βρίσκεται ο αγροτικός κόσμος της χώρας και η οποία ασφαλώς συνδέεται για το ζήτημα της ακρίβειας που απασχολεί έντονα τους πολίτες.
Πολλές φορές, όμως, ξεχνάμε ότι οι τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ ή στην αντλία της βενζίνης δεν αφορά μόνον τους κατοίκους του λεκανοπεδίου. Αφορά κάθε γωνιά της χώρας και φυσικά αγροτικές περιοχές που δίνουν καθημερινά τη μάχη ώστε να υπάρχει επάρκεια τροφίμων και μάλιστα σε προσιτές τιμές.
Δυστυχώς, όμως, κάθε χρονιά που περνά, οι βασικοί δείκτες της ελληνικής γεωργίας παρουσιάζουν αρνητική τάση, με τους παραγωγούς να έρχονται αντιμέτωποι με αυξημένο κόστος εισροών, προκλήσεις στις επιδοτήσεις και ανεπαρκή μέτρα στήριξης.
Το ακριβό πετρέλαιο κίνησης και το κόστος για το πότισμα και τη λειτουργία των θερμοκηπίων αναγκάζουν πολλούς παραγωγούς να μειώσουν τις εκτάσεις που καλλιεργούν, ενώ όπως προαναφέραμε δεκάδες χιλιάδες έχουν εγκαταλείψει το επάγγελμα.
Όσοι έχουν απομείνει, όμως, δίνουν μία άνιση μάχη. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ την περασμένη χρονιά οι τιμές παραγωγού είχαν μια μείωση 8,4% ενώ το κόστος παραγωγής αυξήθηκε 4,7% δηλαδή έχουμε μια απόκλιση 13% στο εισόδημα του παραγωγού.
Προφανώς, η κατάσταση δεν είναι καθόλου εύκολα διαχειρίσιμη και φυσικά το εθνικό πλάνο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο. Έτσι, καθοριστική για τη βιωσιμότητα της ελληνικής γεωργίας είναι η ενίσχυση από τα ευρωπαϊκά προγράμματα, όπου και εκεί, όμως, υπάρχουν προβλήματα: Η Ευρώπη αναγνωρίζει μεν τη σημασία του αγροτικού τομέα για την επισιτιστική της ασφάλεια, αλλά ταυτόχρονα υιοθετεί πολιτικές οι οποίες αφενός μειώνουν τον συνολικό προϋπολογισμό της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής.
Όλα τα παραπάνω είναι ασφαλώς αλληλένδετα και με το δημογραφικό πρόβλημα το οποίο γίνεται ολοένα και πιο έντονο στη χώρα μας. Οι μόνες περιφερειακές ενότητες που καταγράφουν αύξηση γεννήσεων για το 2025 είναι εκείνες της Κρήτης, με άνοδο 2,6%, και της Δυτικής Μακεδονίας, όπου ο ρυθμός παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητος, με άνοδο 0,1%
Η μεγαλύτερη πτώση καταγράφεται στην Περιφέρεια Ηπείρου, με 10,8%, και ακολουθούν η Πελοπόννησος με 8,2% και το Βόρειο Αιγαίο με 6,4%. Αξιοσημείωτη πτώση προκύπτει επίσης στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (-4,2%), στην Κεντρική Μακεδονία, συμπεριλαμβανομένης της Θεσσαλονίκης (-5,8%), και στη Θεσσαλία (-5,3%). Ακόμη και περιφερειακές ενότητες που έχουν σημειώσει τα τελευταία χρόνια οικονομική άνθηση λόγω του τουρισμού, όπως το Νότιο Αιγαίο και τα Ιόνια Νησιά, καταγράφουν πτώση 3,9% και 4,5% αντίστοιχα. Πιο συγκρατημένη υποχώρηση καταγράφεται στη Στερεά Ελλάδα (-3,4%) και στη Δυτική Ελλάδα (-2,1%). Από την άλλη, στους κατοίκους του εξωτερικού οι γεννήσεις αυξήθηκαν κατά 5,7%.
Ο πληθυσμός λοιπόν συρρικνώνεται σταθερά και η υποχώρηση αυτή χτυπά ιδιαίτερα την ελληνική επαρχία, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο ερήμωσης. Ο πληθυσμός μειώνεται, οι δουλειές λιγοστεύουν, τα χωράφια αδειάζουν και τα σχολεία κλείνουν. Σε μεγάλο βαθμό, το ζήτημα αυτό είναι δομικό, λόγω της υπερσυσσώρευσης του πληθυσμού και της οικονομικής ζωής στην πρωτεύουσα. Συνδέεται, όμως, σίγουρα και με τα προβλήματα στον πρωτογενή τομέα που διώχνει τον κόσμο από τα χωριά του και κυρίως από τα χωράφια του.
Πλέον, ακόμα κι όσοι παραμένουν μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα είναι επειδή ασχολούνται με τον τουρισμό και όχι με την αγροτική παραγωγή. Μία ακόμα απόδειξη ότι η χώρα έχει χάσει την πυξίδα της.
