Ποια μπορεί λοιπόν να είναι η θέση ενός δημοψηφίσματος στη διαχείριση της εξουσίας, ιδίως όταν διακυβεύονται κρίσιμα εθνικά θέματα; Διότι, όπως όλοι αναγνωρίζουν, η επικύρωση της όποιας δανειακής συμφωνίας μέσω δημοψηφίσματος, από την οποία εξαρτάται η απρόσκοπτη λειτουργία της χώρας μέσα στην Ευρώπη, δεν είναι αυτό που φαίνεται ή αυτό που μπορεί τελικά να γίνει. Αποτελεί μείζον εθνικό θέμα με δραματικές συνέπειες για το μέλλον των πολιτών και της χώρας που ξεφεύγουν από το οικονομικό πεδίο και έχουν γεωπολιτικές διαστάσεις.

Η Ελλάδα ταλανίζεται από μία άνευ προηγουμένου, για τη σύγχρονη εποχή, συνολική κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Και μέχρι χθες αυτό αποτελούσε ένα εσωτερικό πρόβλημα. Από σήμερα, είναι και ένα διεθνές πρόβλημα. Η απογοήτευση από τη σύγχρονη ελληνική διακυβέρνηση ξεπέρασε πλέον τα ελληνικά σύνορα. Απειλεί τη σχέση με τους εταίρους μας.

Όσο για το δημοψήφισμα, η χρονική στιγμή της επιλογής του υπήρξε απολύτως λανθασμένη είτε με όρους πολιτικής, είτε με όρους μάρκετινγκ. Διότι δεν μπορεί να απαντήσει στη διάχυτη κοινωνική δυσφορία, στην επαπειλούμενη, όλο και εντονότερα, ρήξη του κοινωνικού ιστού και της αλληλεγγύης, στο φόβο για το αύριο και στην εθνική κατάθλιψη. Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο παραγωγής πολιτικής. Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο πολιτικού μάρκετινγκ.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.