Το μάρκετινγκ δεν είναι άμοιρο ευθυνών για τις φρούδες ελπίδες στις οποίες μας συνήθισαν κάποια προϊόντα/υπηρεσίες για χρόνια. Τελευταία, παρακολουθούμε και καμπάνια πολιτικού κόμματος, που επιχειρεί να μας πείσει για τον ερχομό (λες και είχε πάει ταξίδι) της μεγάλης και πολυπόθητης ελπίδας. Η ελπίδα έρχεται δίνοντας το σύνθημα της ανάκαμψης στον σημερινό Έλληνα, ο οποίος βρίσκεται μπερδεμένος στο φαύλο κύκλο των πολιτικών και των επιλογών τους.

Πρόσφατα, κάποιος συνάδελφος μέσω του διαδικτύου έθεσε το ερώτημα: γιατί στα καταστήματα ένδυσης τα μικρά και τα μεγάλα μεγέθη μένουν συνήθως στοκ; Έλαβε διάφορες απαντήσεις από τις οποίες σημειώνω την ακόλουθη: Γιατί κάποιοι ζουν με την ελπίδα ότι θα χάσουν βάρος και κάποιοι άλλοι ότι θα κερδίσουν!

Μήπως, λοιπόν, κι εμείς οι Έλληνες ζούμε με την ελπίδα ότι θα αλλάξουν νοοτροπία οι πολιτικοί μας; Γιατί δεν φαίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Θα έπρεπε αντί να μας πλασάρουν μη ρεαλιστικές υποσχέσεις ή λαγούς με πετραχήλια, να παρουσιάσουν ένα σοβαρό, ρεαλιστικό σχέδιο με μεταρρυθμίσεις, απελευθέρωση των περιορισμών στην ομαλή λειτουργία της αγοράς, απλοποίηση και εξορθολογισμό του φορολογικού και νομικού πλαισίου, που θα μας προσφέρει πραγματικά ελπίδα για ανάκαμψη της χώρας. Και όχι να αποκαλούν σχέδια τις εξαγγελίες με περιεχόμενο παροχών. Για να μην αναφερθούμε σε δηλώσεις ορισμένων υποψήφιων βουλευτών οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν σενάριο για «ακραίο θέατρο του παραλόγου».

Όπως όλοι οι άνθρωποι του μάρκετινγκ και των επιχειρήσεων γενικότερα γνωρίζουν, το να δημιουργήσεις ένα στέρεο σχέδιο είναι αυτό που κάνει τη διαφορά σε οποιοδήποτε επιτυχημένο εγχείρημα, ιδιαίτερα όταν είναι τόσο περίπλοκο όσο το να διοικήσεις μια χώρα που βρίσκεται σε κρίση. Και η ελπίδα, όσο απαραίτητη και αν είναι για τη ζωή, δεν μπορεί να αποτελεί στρατηγική. Η δε ιδέα της ελπίδας στην «πώληση» του μέλλοντός μας μπορεί να αποβεί καταστροφική, διότι αν η επικείμενη ελπίδα ανατραπεί, αν αποδειχθεί φρούδα, τότε μάλλον η απόγνωση θα οδηγήσει σε βίαιη διάσπαση της κοινωνικής συνοχής.