Από τότε που τα είπαν αυτά οι δύο επιφανείς πολιτικοί πέρασαν αρκετά χρόνια αλλά έχει αποδειχθεί ότι είχαν δίκιο. Η Ευρώπη είναι ένωση χριστιανικών χωρών, με τις ανάλογες παραδόσεις και την ανάλογη κουλτούρα και οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν θέλουν την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. ΄Οχι μόνο γιατί είναι μουσουλμανική χώρα, αλλά και γιατί είναι πολύ μεγάλη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, με ρυθμό αύξησης πληθυσμού πολύ υψηλότερο από εκείνο των ευρωπαϊκών χωρών και τέλος επειδή είναι πολύ φτωχή και θα αποτελεί «πίθο των Δαναϊδων», αποσπώντας αμύθητα ποσά από τις χώρες-μέλη, προκειμένου να συγκλίνει, κάποια στιγμή στο απώτατο μέλλον, ενδεχόμενο εξαιρετικά απίθανο. Αντίθετα, είναι απόλυτα βέβαιο ότι κάποια στιγμή η Τουρκία θα είναι η μεγαλύτερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με τη μεγαλύτερη εκπροσώπηση στο Ευρωκοινοβούλιο. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι γιατί έπρεπε να πουν γάλλοι και ολλανδοί «όχι» στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, αντιδρώντας μεταξύ άλλων και στην απόφαση για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Βρυξελλών με την Τουρκία, για να καταλάβουν οι ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών -οι περισσότεροι, όχι όλοι- ότι υπάρχει πρόβλημα. Και γιατί πρόσφεραν προσδοκίες ένταξης στην Αγκυρα, υποκύπτοντας με περισσή ευκολία στις πιέσεις της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου; Κορόϊδευαν τους εαυτούς τους ή του τούρκους, οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας, όταν έλεγαν «ναι» στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, με την ίδια άνεση που είπαν το «ναι» στην καταστροφική διεύρυνση της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης προς δέκα χώρες; Οι αμερικανοί και οι άγγλοι είναι σαφές γιατί ήθελαν και επιμένουν στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Πρώτον, δεν θέλουν την εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν θέλουν μια ομοσπονδία ευρωπαϊκών χωρών, που θα μπορούσε να είναι ο άλλος πόλος απέναντι στον αγγλοσαξονικό άξονα, ιδιαίτερα αν κάποια στιγμή μπει σε διαδικασία όσμωσης με τη Ρωσία. Αρα, σε μία ενιαία ευρωπαϊκή ζώνη ελεύθερων συναλλαγών και εμπορίου, στο πλαίσιο μάλιστα της παγκοσμιοποίησης, όπως θέλουν αυτοί την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, χωράει και η Τουρκία. Αλλά αν μπει η Τουρκία, δεν θα χωράει με καμία δύναμη η Ρωσία. Δεύτερον, ΗΠΑ κα Βρετανία, θέλουν να διαχωρίσουν την Τουρκία από τις υπόλοιπες μουσουλμανικές χώρες, να την καταστήσουν συνοριακή περιοχή της Δύσης, να την επιδεικνύουν ως μοντέλο στους υπόλοιπους μουσουλμάνους και να χρησιμοποιούν, αν και όταν χρειάζεται τον στρατό της –τον δεύτερο σε μέγεθος στο ΝΑΤΟ-, όλα αυτά εξόδοις της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και τρίτον, στην Τουρκία πρέπει να δοθεί ένα αντάλλαγμα, προκειμένου να υλοποιηθούν πιθανά σχέδια για τη δημιουργία κουρδικού κράτους-σφήνα στο Ιράν, στη Συρία, αλλά και στην Τουρκία. Τώρα όλα αυτά έχουν δυσκολέψει, όπως δείχνουν οι δηλώσεις πολιτικών ηγετών από τη Γαλλία, την Γερμανία, την Ολλανδία, τη Δανία, τις Βρυξέλλες και μόνον ο Μπλερ έχει μείνει διάπυρος υποστηρικτής της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. ΄Αλλωστε, με την ένταξη της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας, ή Ευρωπαϊκή Ενωση φθάνει αισίως στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας και δεν χρειάζεται να φθάσει απαραιτήτως στη Μεσοποταμία και να μπλεχθεί ακόμη περισσότερο με το Ισλάμ. Αρκετά προβλήματα έχει ήδη…Και βεβαίως ισχύουν και όλα τα δεδομένα που αναφέρθηκαν παραπάνω. Τέλος, σε όλη αυτή την υπόθεση υπάρχει ένα ακόμη ερώτημα που απαιτεί απάντηση. Είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ή όχι; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά «όχι». Είδαμε και πάθαμε να ενταχθούμε στη Δύση μετά από 400 χρόνια οθωμανικής κατοχής και ακόμη δεν τα έχουμε καταφέρει από πλευράς νοοτροπίας, γιατί πρέπει πάλι να γίνουμε ενιαίος χώρος με την Τουρκία με το Αιγαίο να ανήκει και σ΄αυτήν ως εσωτερική θάλασσα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Παράλληλα, όποιοι μεταβατικοί όροι και να υπάρχουν, κάποια στιγμή θα ισχύσουν και οι ελευθερίες μετακίνησης, εγκατάστασης και απόκτησης περιουσίας και για τους Τούρκους από τη στιγμή που θα ενταχθεί η Τουρκία. Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι τα μιλιούνια των Τούρκων που θα μεταναστεύουν προ τις ευρωπαϊκές χώρες θα περνούν από την Ελλάδα και αρκετοί από αυτού