Τα πρώτα εκλογικά τμήματα στην Ιντιάνα και το Κεντάκι κλείνουν τα μεσάνυχτα, ώρα Κεντρικής Ευρώπης, ενώ τα τελευταία εκλογικά τμήματα στη δυτική Αλάσκα θα ολοκληρώσουν την ψηφοφορία στις 7 το πρωί της επόμενης ημέρας. Η τελική εικόνα ενδέχεται να χρειαστεί ημέρες για να διαμορφωθεί. Ωστόσο, μέσα στις πρώτες ώρες μετά το κλείσιμο των καλπών, ορισμένες κρίσιμες αναμετρήσεις αναμένεται να δώσουν μια πρώτη ένδειξη για το αν διαμορφώνεται πράγματι ένα «μπλε κύμα».
Όπως σημειώνει το Bloomberg, οι Δημοκρατικοί έχουν σοβαρούς λόγους να εκτιμούν ότι μπορούν να ανακτήσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, ενώ, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, αυξάνονται και οι πιθανότητές τους να κερδίσουν τη Γερουσία. Ωστόσο, οι τελευταίοι εκλογικοί κύκλοι έχουν δείξει ότι οι δημοσκοπήσεις μπορούν να πέσουν έξω — και μάλιστα σημαντικά.
Ακόμη και ο ίδιος ο Τραμπ φαίνεται να προετοιμάζεται για το ενδεχόμενο ενός «μπλε κύματος». Μια ήττα στο ένα ή και στα δύο σώματα του Κογκρέσου θα δημιουργούσε σοβαρά εμπόδια στην προώθηση της εσωτερικής πολιτικής του ατζέντας.
Ωστόσο, ένας πρόεδρος που περιορίζεται στο εσωτερικό μέτωπο μπορεί να γίνει πιο δραστήριος στη διεθνή σκηνή. Εάν ο Τραμπ δυσκολευτεί να πετύχει τους στόχους του στο εσωτερικό, ενδέχεται να στρέψει μεγαλύτερο μέρος της προσοχής του στη διεθνή πολιτική.
Για την Ευρώπη, αυτό δημιουργεί ταυτόχρονα κινδύνους και ευκαιρίες. Κατά την προεκλογική εκστρατεία του 2024, ο Τραμπ είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ότι θα μπορούσε να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία μέσα σε 24 ώρες. Εάν εξακολουθεί να επιθυμεί να προσθέσει μια τέτοια εξέλιξη στην πολιτική του κληρονομιά, ενδέχεται να ανανεώσει τις προσπάθειες για τον τερματισμό της σύγκρουσης. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτό θα οδηγήσει σε μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση απέναντι στην Ουκρανία ή σε ακόμη μεγαλύτερες παραχωρήσεις προς τον Βλαντίμιρ Πούτιν.
Παράλληλα, οι αμερικανικές εκλογές επαναφέρουν στο προσκήνιο το ερώτημα για το μέλλον των πολιτικών δυνάμεων που συνδέονται με το διεθνές δίκτυο του MAGA. Το τελευταίο διάστημα έχουν δεχθεί σημαντικά πλήγματα. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, είχε επενδύσει πολιτικά στην ιδιαίτερη σχέση του με τον Τραμπ, απολαμβάνοντας την πολιτική δυναμική που ακολούθησε τη νίκη του το 2024. Τελικά, όμως, ηττήθηκε με συντριπτικό τρόπο στις εκλογές της χώρας του. Στη Βραζιλία, ο αριστερός πρόεδρος Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα επικράτησε του Φλάβιο Μπολσονάρο, ο οποίος είχε χαρακτηριστεί ως ο «Τραμπ των τροπικών». Στη Σερβία, ο ισχυρός άνδρας Αλεξάνταρ Βούτσιτς ανατράπηκε από ένα φοιτητικό κίνημα που επιδιώκει μια στενότερη ευθυγράμμιση της χώρας με τις ευρωπαϊκές αξίες.
Την ίδια στιγμή, δεξιά κόμματα στην Ευρώπη, όπως ο Εθνικός Συναγερμός της Γαλλίας και η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), εξακολουθούν να καταγράφουν υψηλές επιδόσεις στις δημοσκοπήσεις. Ωστόσο, βασική πρόκλησή τους παραμένει να πείσουν τους ψηφοφόρους ότι αποτελούν αξιόπιστες και κυβερνητικά ώριμες επιλογές. Η υπερβολική ταύτιση με τον Τραμπ, του οποίου η πολιτική συμπεριφορά χαρακτηρίζεται από έντονη απρόβλεπτη διάθεση, μπορεί επομένως να αποδειχθεί πολιτικό μειονέκτημα.
Οι ενδιάμεσες εκλογές στρέφουν επίσης το βλέμμα της Ευρώπης στην επόμενη ημέρα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, πέρα από την προεδρία Τραμπ. Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, στις περιοδικές επισκέψεις του στην ευρωπαϊκή ήπειρο, παρουσιάζει τη δική του πολιτική και ιδεολογική οπτική. Υποστηρίζει ότι η δική του εκδοχή της δεξιάς πολιτικής αποτελεί τον φυσικό διάδοχο του δυτικού πολιτισμού, ο οποίος, όπως υποστηρίζει, έχει χάσει στην Ευρώπη το επιχειρηματικό του πνεύμα.
Μια ενδεχόμενη επικράτηση των Δημοκρατικών, ωστόσο, θα φέρει στο επίκεντρο ένα ζήτημα που μέχρι σήμερα έχει συζητηθεί λιγότερο: ποια ακριβώς θα είναι η εξωτερική πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος;
Θα σηματοδοτήσει την επιστροφή στις παραδοσιακές αμερικανικές συμμαχίες; Θα υπάρξει επαναπροσέγγιση με το ελεύθερο εμπόριο και εγκατάλειψη των προστατευτικών πολιτικών; Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή.
Ακόμη και ο Τζο Μπάιντεν, παρά τη σταθερά φιλοευρωπαϊκή του στάση και την ισχυρή υποστήριξή του προς την Ουκρανία, είχε προωθήσει τον νόμο Inflation Reduction Act, μια νομοθετική πρωτοβουλία με έντονα προστατευτικό χαρακτήρα, η οποία είχε προκαλέσει αντιδράσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ένας Δημοκρατικός πρόεδρος ενδέχεται να βρίσκεται πολύ πιο κοντά στις ευρωπαϊκές θέσεις σε σύγκριση με τον Τραμπ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα υπάρξει πλήρης επιστροφή στο προηγούμενο μοντέλο των διατλαντικών σχέσεων.
Σε κάθε περίπτωση, η Ευρώπη αναμένει ακόμη ένα κρίσιμο δημοψήφισμα για τον πολιτικό και ιδεολογικό κόσμο του Τραμπισμού. Μια εκλογική αναμέτρηση που πραγματοποιείται σχεδόν δέκα χρόνια μετά τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ επί της Χίλαρι Κλίντον το 2016 — μια νίκη που πυροδότησε μια πολιτική επανάσταση, η οποία έκτοτε έχει μεταμορφώσει τόσο τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
