Κατά τα άλλα, ο λαλίστατος – απ’ τη χαρά του προφανώς – Βαρτζόπουλος μας έκανε και μάθημα ρουσφετολογίας. Δυστυχώς έρχεται δεύτερος και καταϊδρωμένος, γιατί τον πρόλαβε πριν κάτι μήνες ο πολιτικός του προϊστάμενος με μεγάλη επιτυχία. Αλλά αυτό δεν είναι και κανένα νέο, άλλωστε· σε ό,τι καταπιάνεται ο Άδωνις Γεωργιάδης επιτυγχάνει. Για αυτό αποκτά και μιμητές.
Οπότε του χρόνου στο Πολυτεχνείο θα περιμένουμε με αγωνία το επόμενο «γαλάζιο» στέλεχος που θα δηλώσει τυφλή πίστη κι υποταγή στην έκθεση Τσεβά – κατά προτίμηση χωρίς να την έχει διαβάσει ολόκληρη ή μοστράροντάς μας επιλεκτικά τις παραγράφους που βολεύουν το story. Και με την ίδια αγωνία θα περιμένουμε και τους νέο-διαφωτιστές συναδέλφους του να παραδώσουν σεμινάρια περί πολιτικών δικαιωμάτων κι ελευθερίας του λόγου, με δήθεν ανεπιτήδευτα συμπονετικό ύφος, όπως ακριβώς έκανε η Αλεξάνδρα Σδούκου δικαιώνοντας το κομματικό της πάσο.
Και μιλώντας περί σεμιναρίων, μαθήματα αγωνιστικότητας παρέδωσε για μία ακόμη φορά κι ο δήμαρχος Αθηναίων, πρωτοστατώντας σε μία συζήτηση που ενδέχεται να μην είχε ανοίξει καν χωρίς την πολύτιμη συμβολή του.
«Θέλω να είμαι σαφής: Η σημαία του Πολυτεχνείου δεν ανήκει σε κανένα κόμμα. Ούτε στο κόμμα που ανήκω», είπε ο Χάρης Δούκας, δίνοντας τη σκυτάλη στην ΕΛΑΣ για να αρχίσει το πάρτυ. Κατά τα άλλα, όσο για το πρώτο ήταν αναμφίβολα εύστοχος· το δεύτερο πάλι… παίζεται.
Άλλος με τη βάρκα μας;
Ναι, ο Γιώργος Ψυχογιός και η Νίνα Κασιμάτη. Διαφορετικές βάρκες, βέβαια, αφού οι δύο βουλευτές πήδηξαν (ή εκδιώχθηκαν) απ’ τη βάρκα του ανεμοδαρμένου ΣΥΡΙΖΑ. Ο μεν πρώτος κατευθύνεται, όπως όλα δείχνουν, προς ΕΛΑΣ, ενώ η νέα αγωνίστρια Κασιμάτη αποφάσισε να επιστρέψει στα παλιά, γνώριμα κι ασφαλή λημέρια της.
Κι η φιλόξενη Χαριλάου Τρικούπη άνοιξε τις αγκάλες της και την περιέβαλε με αγάπη. Κάπως όπως ο στοργικός πατέρας στην παραβολή του ασώτου.
Κι ο Γιώργος Παπανδρέου ένιψε τας χείρας του, υπερασπίστηκε τη διεύρυνση – στο βωμό της οποίας τα νεανικά παραπτώματα παραβλέπονται – κι έστειλε μήνυμα ενότητας στους απανταχού, δυσαρεστημένους και μη, συντρόφους.
Κι ο Παύλος Μαρινάκης έσπευσε να θριαμβολογήσει πως κι άλλοι κάνουν διεύρυνση, αλλά δεν αλλοιώνεται η ταυτότητά τους. Ναι… φήμες λένε ότι πλείστοι ανέστιοι της Δεξιάς διαφορετική άλλη άποψη. Αλλά περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα.
Στους «αλλοιωμένους» πάντως, έχει πέσει κίνηση· ένας έρχεται κι ένας φεύγει. Ο λόγος για την αποχώρηση του Απόστολου Πάνα, που μόνο αιφνίδια δεν ήταν, αφού οι σχέσεις του με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ήταν εδώ και καιρό τρικυμιώδεις. Ευχή μας με τον Τσίπρα να τα βρει καλύτερα… ιδίως τώρα που έχουν πάρει φωτιά κι οι μηχανές συγκρότησης του «ισχυρού προοδευτικού πόλου» που θα εξοντώσει τη ΝΔ των σκανδάλων, των απευθείας αναθέσεων και των ομολόγων της ExxonMobil.
Και μιλώντας περί κινητικότητας, να και μερικές αποχωρήσεις που είχαν καιρό να μας απασχολήσουν. Νέο ρήγμα, λέει, καταγράφεται στο κίνημα της Μαρίας Καρυστιανού, αφήνοντας σχεδόν γυμνό το Συντονιστικό Πειραιά. Ειρήσθω εν παρόδω, οι «πράσινοι» μαθαίνουμε πως έχουν πέραση τελευταίως στη Β’ Πειραιώς – και με την αίγλη των τηλεοπτικών πάνελ μάλιστα.
Στο ασανσέρ
Εν τω μεταξύ, το δημοσκοπικό ασανσέρ επεφύλασσε μία ευχάριστη έκπληξη στο ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του, που είδε τη δημοτικότητά του να «τσιμπάει» ελαφρώς. Τουλάχιστον, η κοινοβουλευτική μαχητικότητα, οι συνεντεύξεις Τύπου κι οι αλλεπάλληλες εξορμήσεις στην επικράτεια δεν πήγα τζάμπα. Αν και η Χαριλάου Τρικούπη δεν τις πολύ-πιστεύει κιόλας τις δημοσκοπήσεις…
Και μιλώντας περί μαχητικότητας, αυτήν την εβδομάδα νικητής ανακηρύσσεται και ο ΣΥΡΙΖΑ, που του «έκατσε» η ιδέα της Εξεταστικής για τα κόκκινα δάνεια, δίνοντάς του ένα ακόμη όπλο κατά του εκουσίως απόντα από τα κοινοβουλευτικά πράγματα Αλέξη Τσίπρα.
Με την ευκαιρία, πέταξε και πάλι στην αίθουσα της Ολομέλειας το κοράκι της Ζωής Κωνσταντοπούλου· το κοράκι που, σύμφωνα με την ίδια, «επιπίπτει στα σπίτια των πολιτών». Χάρτινο, κατάμαυρο κι ατσαλάκωτο – ίδιο κι απαράλλακτο σε σχέση με την τελευταία (και πρώτη) του πτήση δύο χρόνια πριν.
Ο ορισμός του πολιτικού μάρκετινγκ
Κατά τα άλλα, τριπλή εμφάνιση έκανε ο Αντώνης Σαμαράς· μία live σε ημερίδα για το οικονομικό μέλλον του τόπου και δύο μέσω μαγνητοσκοπημένου μηνύματος.
Η πρώτη πιο χλιαρή κι υπαινικτική, με μία σύντομη επανάληψη βασικών όρων, όπως «φιλελευθερισμός», «καρτέλ», «γραφειοκρατία» και τα σχετικά. Η δεύτερη συμπαθητική, μετρημένη κι ανακουφιστικά παλιομοδίτικη με κύριο θέμα της το στεγαστικό. Κι η τρίτη… όαση· η επιτομή του καλού μάρκετινγκ: ένα άβολο, αμήχανο, αμφισβητούμενης αισθητικής βίντεο που καμωνόταν πως απευθύνεται στη νεολαία, για να μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά του συντηρητικού παππού της.
Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του πετυχημένου πολιτικού μάρκετινγκ, τότε τι;
Κι ο ορισμός της αποτυχίας
Απ’ την άλλη, την τέχνη του μάρκετινγκ μετέρχεται – ή τουλάχιστον προσπαθεί – κι ο Θάνος Πλεύρης, επιδιώκοντας να μας σερβίρει ως μεγάλη εφεύρεση και κοσμοσωτήρια ανακάλυψη την ξαναζεσταμένη ιδέα των return hubs. Ένα σχέδιο που, κατά την άποψή του, εχθρεύονται μόνον οι Αριστεροί, οι ΜΚΟ και οι διακινητές.
Σωστά. Γιατί όλοι οι υπόλοιποι, έχοντες σώας τας φρένας και ενθυμούμενοι την παταγώδη αποτυχία της Βρετανίας, ξετρελαίνονται με την ιδέα να ξαποστέλνονται άνθρωποι στη μέση του πουθενά που εν προκειμένω ονομάζεται Ρουάντα. Εξάλλου, το εικονοποιεί περίφημα κι η διαφήμιση με τους δύο πανευτυχείς (μάλλον) Αφρικανούς που περιμένουν το αεροπλάνο για να γυρίσουν από ’κει που ’ρθαν, έχοντας πια αναγνωρίσει πως ήταν τραγικό λάθος ν’ αποδράσουν από τον επίγειο παράδεισο της πατρογονικής γης για την αφιλόξενη κι άγονη Δύση.



