Το τρόλεϊ σταματάει στη στάση Πεδίον Άρεως. Σχεδόν, αδειάζει. Γιατί η στάση είναι, όντως, το Πεδίο. Ο ήλιος κρατάει γερά, γύρω από τις μεγαλοαστικές πολυκατοικίες που αγκαλιάζουν το πάρκο και οι περισσότεροι τριγύρω φοράνε ακόμα τα γυαλιά ηλίου τους. Πρέπει, όμως, να τα βγάλεις για να δεις τα χρώματα στην οθόνη του «Quantum Memories» του Refik Anadol: Ένα ασύλληπτο σύνολο εναλλασσόμενων χρωμάτων, που ταξιδεύουν μπροστά στα μάτια σου σαν κόκκοι άμμου που τους φυσάει χορευτικά άγριος αέρας. Μια προβολή φτιαγμένη για να σε υπνωτίσει με ομορφιά.
Τι κι αν δεν έχει αρχίσει ακόμα η ξενάγηση για τα «Πλάσματα» της Στέγης; Εσύ, έχεις αρχίσει ήδη να χάνεσαι στον κόσμο της. Κι όχι μόνο εσύ. Μερικές εκατοντάδες ανθρώπων είναι μαζεμένοι γύρω από το άγαλμα του Βασιλιά Κωνσταντίνου και περιμένουν. Μαζί τους, ένας κύριος (μάλλον) με αυτισμό που κινείται μηχανικά στο ρυθμό του ήχου που συνοδεύει το έργο του Anadol. Τα «Πλάσματα» είναι για όλους, σκέφτεσαι.
Περισσότερα στο monopoli.gr