Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι «είναι επιτρεπτό να απαγορεύεται η καταβολή διπλής συντάξεως από φορέα απονομής συντάξεως, έστω κι εάν αυτή στηρίζεται σε διαφορετική αιτία, εάν σταθμίζοντας την οικονομική του αντοχή, κρίνει ότι η σωρευτική καταβολή θα επέφερε σε αυτόν μεγάλη οικονομική επιβάρυνση και εξασθένηση των οικονομικών του δυνατοτήτων, θέτοντας, έτσι, σε κίνδυνο την ομαλή λειτουργία του, κάτι, που θα έπληττε το δημόσιο συμφέρον». Και προσθετει: «Τούτο ισχύει, αναφέρεται επί λέξει, και για το δημόσιο ταμείο, εφόσον είναι και φορέας απονομής συντάξεως πρώην υπαλλήλων του Δημοσίου».

Για την απόφαση, αφορμή στάθηκε η προσφυγή στην Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου μιας υπαλλήλου του υπουργείου Οικονομικών που βγήκε σε σύνταξη στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας. Η εν λόγω υπάλληλος διεκδικούσε και ποσοστό της σύνταξης του συζύγου της που απεβίωσε, ο οποίος ήταν επίσης υπάλληλος στο ίδιο υπουργείο και συνταξιούχος και αυτός του Ταμείου των δημοσίων υπαλλήλων. Οι δικαστές που πλειοψήφησαν έκριναν πως η εν λόγω χήρα συνταξιούχος του Δημοσίου μπορούσε να κρατήσει τη μεγαλύτερη σύνταξη που ήταν εκείνη του ανδρός της, επ’ ουδενί όμως να εισπράττει δύο συντάξεις από το ίδιο Ταμείο.

Η αρχή της ισότητας που επικαλέστηκε η συνταξιούχος ήταν ένα επιχείρημα που δεν έπεισε τους δικαστές, που στηρίχθηκαν στο αντεπιχείρημα της οικονομικής συγκυρίας και της αδυναμίας του Ταμείου των δημοσίων υπαλλήλων να καταβάλει διπλές συντάξεις, εφαρμόζοντας την αρχή της ισότητας.