Με το βούλευμά τους (αριθμός 1357/2010) οι εφέτες αποδέχονται την πρόταση του εισαγγελέα εφετών, Κώστα Χατζίκου, ο οποίος, κρίνοντας ότι το αδίκημα του πρώην υπουργού δεν είναι παραγεγραμμένο, ζήτησε την επικύρωση του περιοριστικού όρου.

Οι εφέτες επικαλούνται λόγους δημοσίου συμφέροντος για την ισχύ της απαγόρευσης, διότι «προσήλθε μεν (σσ. ο Τ. Μαντέλης) από το εξωτερικό στην εξεταστική της Βουλής Επιτροπή για να καταθέσει, όντας, όμως, πεπεισμένος ότι οι πράξεις του έχουν παραγραφεί κατά τον περί ευθύνης υπουργών, νόμο. Ετσι, τουλάχιστον διαφαίνεται από την κατάθεσή του στη Βουλή. Η εργασία του στο εξωτερικό είναι απροσδιόριστη, ως και σχεδόν απροσδιόριστες είναι οι χώρες της Κεντρικής Ασίας, όπου προσφέρει αυτή, με την έννοια ότι η συνεχής μετάβασή του από χώρα σε χώρα για εργασία καθιστά τη διαμονή του στο εξωτερικό, επισφαλή».

Τονίζουν, μάλιστα, οι εφέτες ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση «που συντάραξε και συνταράσσει την κοινωνικο-πολιτική ζωή της χώρας» έχουν σημειωθεί «τάσεις διαφυγής των πρωταιτίων προς αποφυγή της δικαιοσύνης» και επικαλούνται «αποφυγή της πανελλήνιας κατακραυγής σε διεθνείς προεκτάσεις».

Οι εφέτες θεωρούν, επίσης, ότι ο κ. Μαντέλης «απαίτησε τον Σεπτέμβριο του 1997 από τη Siemens χρηματικό ποσό, ως δώρο». Σύμφωνα με το βούλευμα, το αδίκημα της παθητικής δωροδοκίας είναι μεν παραγεγραμμένο, καθώς τελέστηκε κατά την άσκηση υπουργικών καθηκόντων, αλλά ο κ. Μαντέλης διοχέτευσε τα έσοδα αυτά σε νόμιμες δραστηριότητες (πληρωμές διδάκτρων των παιδιών του) σε χρόνο που δεν ήταν υπουργός και επομένως το αδίκημα αυτό της νομιμοποίησης δεν είναι παραγεγραμμένο.