Προφανής στόχος της τακτικής αυτής είναι αφενός να αποφευχθούν οι εσωκομματικές τριβές κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της ΚΕ του Σαββατοκύραικου, ενώ αφετέρου γίνεται σαφές ότι η κυβέρνηση δεν βιάζεται καθόλου να κλείσει η αξιολόγηση, όπως φαίνεται και από τα όσα αναφέρουν ανώτατες κυβερνητικές πηγές.

Με βάση αυτά, στην κομματική συνεδρίαση του Σαββάτου οι συζητήσεις ήταν γενικές και αόριστες, περιστράφηκαν γύρω από διάφορες ανησυχίες γεωπολιτικού τύπου: τι θα κάνει ο Τράμπ, ποιος ο ρόλος της Ρωσίας, αλλά και γύρω από εσωκομματικά παράπονα για «έλλειψη συντροφικότητας» και άλλα παρόμοια.

Στις συνθήκες αυτές, το πώς και πότε θα κλείσει η αξιολόγηση δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Και πάντως, ο Αλ. Τσίπρας φαίνεται πως έχει στο μυαλό του δύο πράγματα, βάσει δικών του ερμηνειών:

-την τάση ενίσχυσης των Σοσιαλδημοκρατών στην Γερμανία, όπου πιστεύει ότι όσο πλησιάζουν οι εκλογές θα ασκούν πιέσεις στους Χριστιανοδημοκράτες και θα προκαλέσουν μία παρέμβαση της Ανγκελα Μέρκελ στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπέρ της Ελλάδας και

-την τακτική της αντίστασης απέναντι στο ΔΝΤ, το οποίο στο Μέγαρο Μαξίμου πιστεύουν ότι θα μεταβάλλει την στάση του και θα αναθεωρήσει τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων ζητεί τα μέτρα

Το κατά πόσον αυτές οι δύο τακτικές επιλογές της κυβέρνησης έχουν περιθώρια επιτυχίας κάνει πολλούς παράγοντες της αγοράς να ανησυχούν πλέον για τα χειρότερα, δεδομένου ότι όλοι γνωρίζουν πως η παράταση της διαπραγματευσης μόνο αρνητικές επιπτώσεις θα έχει.

Επιπλέον η επιλογή του Αλ. Τσίπρα να επιτεθεί στο ΠΑΣΟΚ και την Φώφη Γεννηματά, πυροδότησε από άλλη σκοπιά τα σενάρια εκλογών.

Φαίνεται πως ο Πρωθυπουργός δεν υιοθετεί τις εισηγήσεις κάποιων στον ΣΥΡΙΖΑ που θα έβλεπαν μία προσέγγιση με την Χαρικάου Τρικούπη και επιλέγει την μετωπική επίθεση, με στόχο την αποτροπή διαρροών προς το ΠΑΣΟΚ.

Στο πλαίσιο αυτό, κατηγόρησε την Φώφη Γεννηματά ότι δεν έχει αποστασιοπιηθεί από τα πεπραγμένα της συνεργασίας με την ΝΔ, ότι δεν ακολουθεί την τάση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας προς τα αριστερά και ότι επιμένει «σε συμμαχία με μια δεξιά που συνδυάζει τον νεοφιλελευθερισμό του Μητσοτάκη με την ακροδεξιά του Γεωργιάδη».

Άγγελος Κωβαίος