Πολύ κοντά μας, μέσα στα όρια της Ευρώπης, βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και δύο μήνες ένας άγριος πόλεμος. Στρατιωτικές δυνάμεις μιας απ' τις ισχυρότερες χώρες του κόσμου, της Ρωσίας, εισέβαλαν στη γειτονική Ουκρανία. Εισέβαλαν σε μια ανεξάρτητη χώρα και την καταστρέφουν όσο περισσότερο μπορούν, καθημερινά, χωρίς σταματημό ούτε καν για εθιμικά αποδεκτές περισυλλογές νεκρών και τραυματιών, πόσο μάλλον εξασφάλισης διαφυγής αμάχων. Στη διάρκεια των επιχειρήσεων οι Ρώσοι έχουν διαπιστωμένα προβεί σε σωρεία Εγκλημάτων Πολέμου κατά αμάχων, κυρίως γυναικών και παιδιών, αλλά και σε χρήση διεθνώς απαγορευμένων όπλων. Ανεξάρτητα από την επιτυχία των κινήσεών τους στα διάφορα μέτωπα, η κοινή συνισταμένη των επιθέσεων είναι η καταστροφή όλων αδιακρίτως των υποδομών της Ουκρανίας, στρατιωτικών, βιομηχανικών, και πολιτικών και ο εκδιωγμός του πληθυσμού από τις εστίες του, είτε ως προσφύγων, είτε ως βιαίως εκτοπισμένων. Όπως και να το περιγράφουν, οι Ρώσοι προσπαθούν να σβήσουν την Ουκρανία από τον χάρτη, όσο μπορούν και όσο προλάβουν.

Κατά τη χθεσινή του ομιλία προς το Ελληνικό Κοινοβούλιο, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Ζελένσκι, έδωσε άλλη μια παράσταση προσαρμοσμένη στο ακροατήριο του. Ο Ζελένσκι επικοινωνεί με τα κοινοβούλια φιλικών προς την Ουκρανία χωρών, αυτό είναι δεδομένο: όλες οι χώρες υποστηρίζουν τον αγώνα του εναντίον των Ρώσων εισβολέων με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Σκοπός του είναι να συγκινήσει ώστε να γιγαντωθεί το κλίμα στήριξης προς τη χώρα του, και να μεγιστοποιηθούν οι δράσεις οικονομικών κυρώσεων εναντίον της αντιπάλου του Ρωσίας και του Προέδρου της Πούτιν συγκεκριμένα.

Είπα να βάλω τα παπούτσια των δύο μονομάχων για την Πρωθυπουργία (σοβαρευτείτε τώρα που θα γράψω και για την “τρίτη εντολή”, έλεος κάπου) και να καταγράψω τι πιστεύω ότι περιμένει ο καθένας τους.

Είπα να βάλω τα παπούτσια των δύο μονομάχων για την Πρωθυπουργία (σοβαρευτείτε τώρα που θα γράψω και για την “τρίτη εντολή”, έλεος κάπου) και να καταγράψω τι πιστεύω ότι περιμένει ο καθένας τους.

Μια εμπορική εταιρία με μεγάλη εμπειρία στα social mediaαποφασίζει να "παίξει" με το ευαίσθητο θέμα μιας εν εξελίξει εκλογικής αναμέτρησης και μάλιστα με σημείο αιχμής της διαφημιστικής παρέμβασης μια "τολμηρή" υπαινικτική απόδοση του (άγνωστου ακόμη) εκλογικού αποτελέσματος.

Μία από τις βασικές “υποχρεώσεις” των πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα σήμερα είναι να αποδεικνύουν ότι (υπάρχει λόγος να) εξακολουθούν να υπάρχουν. Ακούγεται αστείο αλλά είναι μάλλον σύμπτωμα της αρρωστημένης κατάστασης του όλου πολιτικού σκηνικού. Και, βεβαίως, εξαιρετικά λυπηρό. Αφορά δε όλα τα κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου. Μάλιστα, όσο πιο υψηλά ποσοστά έχει πετύχει το κόμμα στην ιστορική πορεία του, τόσο μεγαλύτερη η προσπάθεια που καταβάλλεται. Κάποιοι θεωρούν ότι το κενό της ανυπαρξίας τους στο πολιτικό στερέωμα είναι δυσαναπλήρωτο. Κούνια που τους κούναγε.

Αυτό που κατ' εξοχήν διαπιστώθηκε κατά το επτάμηνο μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, ήταν η αυξανόμενη δυσκολία ερμηνείας των πολιτικών εξελίξεων αλλά και διατύπωσης προβλέψεων με βάση την παραδοσιακή "πολιτική λογική" στην οποία όλοι - αναλυτές, σχολιαστές και κοινό, ήμασταν συνηθισμένοι.

Προσωπικά, θα έλεγα ότι «ταπεινωμένος» νοιώθω δυστυχώς από συμπολίτες μου: όσους ανάρτησαν (και συνεχίζουν ν' αναρτούν) στα κοινωνικά δίκτυα σκίτσα με αναπηρικά καροτσάκια να καίγονται ως απάντηση σε δήθεν "ευχές" εκατομμυρίων πολιτών, όσους ασεβούν πάνω στα ευρωπαϊκά σύμβολα, την σημαία εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών, διακοσμώντας την με ναζιστικές σβάστικες, όσους προβάλλουν χαρτί υγείας με τα αστεράκια της ΕΕ, όσους μιλούν χυδαία για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας... Αυτούς τους αποκαλώ, χαϊδευτικά, #gidia. Πρόκειται για άτομα που έχουν απωλέσει, ελπίζω προσωρινά, την ικανότητα κριτικής σκέψης και πολιτισμένου διαλόγου με επιχειρήματα και λογική.

Δημοψήφισμα. Θυμάμαι αμυδρά δύο δημοψηφίσματα στη ζωή μου, το πρώτο της Χούντας το καλοκαίρι του 1973, το δεύτερο αμέσως μετά την Μεταπολίτευση, χειμώνα του 1974. Και τα δύο με αντικείμενο το Πολιτειακό, στο οποίο τελικά δόθηκε ξεκάθαρη και τελεσίδικη λύση. Θυμάμαι, πολύ πιο έντονα, την πρόταση του ΓΑΠ λίγο πριν τις "μοιραίες" (για κείνον) Κάννες, περί ενός δημοψηφίσματος που δεν έγινε ποτέ. Ήμουν αντίθετος στην ιδέα: πιστεύω ότι οι Έλληνες δεν έχουμε την πολιτική παιδεία να διαχειριστούμε μια δημοψηφισματική ερώτηση που αφορά ένα καίριο τρέχον ζήτημα πραγματικής πολιτικής, και μάλιστα σε πολύ σύντομο χρόνο και υπό πίεση, εν θερμώ.

Επαναλαμβανόμενη επωδός των σχολίων πάσης φύσεως κυβερνητικών -πρωτίστως- στελεχών και αξιωματούχων, αλλά και όλων εκείνων που προτάσσουν την περίπου αναγκαστική υπερηφάνεια της καταγωγής, της Ιστορίας και του Έθνους ως στοιχείων μιας ιδιότυπης ανωτερότητας, είναι εσχάτως η φράση «θέλουν να ταπεινώσουν την Ελλάδα» (ή «να εξευτελίσουν την Ελληνική κυβέρνηση» ή ακόμα «να ταπεινώσουν όλους τους Έλληνες»). Η επωδός έχει συνδεθεί με τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις και εκστομίζεται συχνότερα όποτε καταγράφεται μια απόρριψη των Ελληνικών προτάσεων και θέσεων αλλά και όποτε εμφανίζονται προτάσεις και θέσεις από την πλευρά των "Άλλων" (των Θεσμών, της Τρόικα, των συνεταίρων μας στην Ε.Ε.) οι οποίες κρίνονται ως "απαράδεκτες", "ανάλγητες" και -σχεδόν πάντα- αποκρύπτουσες συμφέροντα "τρίτων".

Η χθεσινή συγκέντρωση πολιτών στο Σύνταγμα με κεντρικό σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη» κατόρθωσε να καταστεί, ήδη πριν την επιτυχημένη ολοκλήρωσή της, πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ, κυρίως, των σχολιαστών και αναλυτών της Ελληνικής πολιτικής σκηνής ―δημοσιογράφων, επαγγελματιών και σκεπτομένων πολιτών. Ένας βασικός άξονας των συζητήσεων εστιάζει στον βαθμό “αντικυβερνητικότητας” (sic!) της συγκέντρωσης. Ο προβεβλημένος ευρωβουλευτής του ΣυΡιζΑ Δ. Παπαδημούλης δήλωσε μέσω twitter: «Η αποψινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα είναι αντικυβερνητική κ όχι φιλοευρωπαϊκή, όπως λανσάρεται. Όσοι μετέχουν κ την στηρίζουν, το “φωνάζουν”.» Διαφώνησε έτσι με την προσέγγιση της “Δημόσιας Τηλεόρασης” που είχε ήδη από την προηγουμένη χαρακτηρίσει την συγκέντρωση ως “φιλοκυβερνητική”. Δεν θεωρώ καθόλου περίεργο το γεγονός ότι πολλοί από τους συμμετέχοντες αλλά και τους υποστηρικτές της συγκέντρωσης διαφώνησαν σφόδρα και άσκησαν κριτική και στις δύο απόψεις. Θα εξηγήσω το σκεπτικό μου. Πρόκειται για κλασική περίπτωση του there’s more than meets the eye.

Φαίνεται πως, επιτέλους, κατορθώσαμε να προσδιορίσουμε την ειδοποιό διαφορά νοοτροπίας μεταξύ Ελλάδας και λοιπών Ευρωπαϊκών χωρών ―κι αυτό και μόνο αρκεί για να θυμόμαστε για πάντα αυτήν την περίφημη "Διαπραγμάτευση" ως ένα θετικό γεγονός.

Οι ευχές δεν κοστίζουν τίποτα. Όλοι, συμπεριλαμβανομένων των "μαυρισθέντων" στις κάλπες πολιτικών αρχηγών ―που, αντί να έχουν πάει σπίτι τους, επιμένουν να "νουθετούν" τους νικητές από βήματος Βουλής (με την ευκαιρία, ας πει κάποιος του Σαμαρά ότι έληξε η προεκλογική εκστρατεία και ότι δεν τον βοηθάει σε τίποτα να απαριθμεί τα όσα θετικά έπραξε ως κυβέρνηση απευθυνόμενος στον άρτι εκλεγέντα πρωθυπουργό: στους ψηφοφόρους έπρεπε να τα είχε διαφημίσει αντί των τρομολαγνικών σποτ που επέλεξε), όλοι λοιπόν εύχονται στον Τσίπρα, στον Βαρουφάκη, στην κυβέρνηση-πρώτη-φορά-αριστερά-με-εθνίκι-δεκανίκι "επιτυχία στις διαπραγματεύσεις". Όλοι, εχθροί και φίλοι, θέλουν πάρε-δώσε με την "επιτυχία". Και, βεβαίως, ο καθένας την εννοεί αλλιώς.

  Πριν καν προλάβει να ανασυνταχθεί η Αντιπολίτευση ώστε να ξεκινήσει -επιτέλους- το έργο της, κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς Κυβέρνηση! Η αιφνίδια απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τα Ελληνικά ομόλογα, λίγες μόνον ώρες μετά την συνάντηση Ντράγκι - Βαρουφάκη, ολοκληρώνει μια εικόνα δυσμενέστατη για την ελληνική κυβέρνηση, σε περίπτωση που η τελευταία επιμείνει στην άκαμπτη στάση της αναφορικά με την τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων. Την εικόνα αυτή προσδιόρισε κατ’ αρχήν το περιεχόμενο του εγγράφου της Γερμανικής κυβέρνησης το οποίο “διέρρευσε” στις Βρυξέλλες, στα πλαίσια της προετοιμασίας για το επόμενο EuroGroup. Πόσο δύσκολα όμως είναι τα πράγματα στην πραγματικότητα;

  Σε (πολιτικό) χρόνο "ντε-τε" (όπως το λέγαμε στον στρατό) μετά το οριστικό αποτέλεσμα των εκλογών, η χώρα απέκτησε κυβέρνηση με υποσχεθείσα δεδηλωμένη πλειοψηφία στην Βουλή. Αμέσως ορκίστηκε ο νέος Πρωθυπουργός και συντομότατα ακολούθησε το νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Στο καπάκι, άρχισε ένας ειδησεογραφικά καταιγιστικός μαραθώνιος δηλώσεων, διακηρύξεων, μηνυμάτων, τηλεφωνικών επαφών, επισκέψεων, συναντήσεων και ταξιδιών από και προς την Ευρώπη με αποκλειστικό θέμα την (υπο διαμόρφωση) νέα στάση της χώρα ως προς το Χρέος, το Μνημόνιο, τις δανειακές συμβάσεις, τυχόν νέο μεσοπρόθεσμο, την τρόικα, το πρόγραμμα αποπληρωμών, τις επείγουσες μεταρρυθμίσεις... 

Μετά από κάποιες πρόσφατες αναρτήσεις και δημοσιεύσεις μου, ορισμένοι φίλοι στα σόσιαλ μίντια είναι με το δάκτυλο στο ποντίκι, έτοιμοι να με αποκαλέσουν "παπαγαλάκι του Σύριζα" και να με διαγράψουν.  Χαλαρώστε! Οι εκλογές είναι ακόμα νωπές (στα γραφεία των ηττημένων της προηγούμενης Συγκυβέρνησης, ακόμα ρέει το αίμα), η νέα Συγκυβέρνηση μόλις ορκίστηκε, οι σεμνές τελετές παράδοσης-παραλαβής των υπουργείων καλά-καλά δεν ολοκληρώθηκαν. Απαιτείται νηφαλιότητα απ' όλους εμάς τους "κριτικούς του πληκτρολογίου" ώστε να αξιολογηθούν σωστά τα σημαντικά και τα λιγότερο σημαντικά, να επισημανθούν τα πεδία όπου θα πρέπει κατ' αρχήν να εστιάσει η κριτική αξιολόγηση των κυβερνητικών πράξεων, να γνωστοποιηθούν τυχόν φαινομενικά δευτερεύουσες πτυχές που αποκρύπτουν ή παραπλανούν. Κυρίως όμως να παρέλθει ο, φυσιολογικός για τα πρωτίστως "κουτσομπολίστικα" σόσιαλ μήντια πακτωλός αναρτήσεων που επικεντρώνουν σε ενδυματολογικές επιλογές, σε έλλειψη σαβουάρ βιβρ, στην απλυσιά των αριστεροτέτοιων, στην αμηχανία του Παπούλια, στην ανθοδέσμη του Μεϊμαράκη, στο σαραβαλάκι του Σκουρλέτη, τα ποιήματα του "κοτσιδάκια" υπουργού... "Σκάβουν" όλοι αίφνης στα αρχεία ετών, ανασύρουν παλαιές δηλώσεις των σημερινών υπουργών για να "αποδείξουν" διγλωσσία, τούμπες, ασυναρτησίες, ανακολουθίες και γενικώς την αφερεγγυότητα του Σύριζα. Είπαμε: το verba volant, scripta manent είναι μάλλον παρωχημένο, σήμερα που ο καθείς μπορεί να τουητάρει. Για μένα, μετράνε πρωτίστως οι πράξεις. Είτε αυτές είναι η ψήφος που ρίχνει κανείς, είτε τα νομοσχέδια που υπογράφει ως μέλος της κυβέρνησης.

Πρώτη φορά από το 1981 ανοίγει στην Ελλάδα τέτοιο τεράστιο «παράθυρο ευκαιρίας»: η εκλογική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, αν και δεν προσεγγίζει, σε ψυχρά μαθηματικά, τη σαρωτική νίκη του ΠΑΣΟΚ σχεδόν τριανταπέντε χρόνια νωρίτερα, είναι στην ουσία σημαντικότερη. Συναισθηματικά, ψυχολογικά, είναι για τους Έλληνες ψηφοφόρους και φίλια διακείμενους αναζωογονητική, σχεδόν αναστάσιμη, αφού όλοι είναι πεπεισμένοι πως ξαναβρίσκουν την Ελπίδα μετά από έξη χρόνια σκληρής λιτότητας και βάρβαρης φορολογικής πολιτικής που τους είχαν κυριολεκτικά γονατίσει.

Απογοητεύθηκαν όσοι, στην Ελλάδα, περίμεναν έναν Τσίπρα εκτός τόπου και χρόνου στο ντιμπέιτ κορυφής, που έλαβε χώρα χθες ενόψει των Ευρωεκλογών 22-25 Μαΐου. Ο υποψήφιος της Αριστεράς για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ξεπέρασε γρήγορα το άγχος του και κατάφερε να σταθεί εξαιρετικά, δαμάζοντας τις κορώνες στις οποίες είναι συνηθισμένος για εγχώρια κατανάλωση, περνώντας εν πολλοίς το ευρωπαϊκό μήνυμα της παράταξης που εκπροσωπούσε, διατηρώντας πάντως έξυπνα το κέντρο βάρους των λόγων του στο ελληνικό μέτωπο, που σίγουρα τον απασχολεί περισσότερο.

Διαβάζοντας χθες ένα αναλυτικό (και μάλλον νηφάλιο) άρθρο* με προβλέψεις για τον Δεύτερο Γύρο των Περιφερειακών εκλογών και τους ―κατά τις δημοσκοπήσεις― επικρατέστερους νικητές των 13 Περιφερειών της χώρας στο aftodioikisi.gr, μπήκα σε βαθειές σκέψεις.

Κατά την πρόσφατη σύνοδο της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (την περασμένη εβδομάδα), υιοθετήθηκε ένα σημαντικότατο ψήφισμα. Οι Ευρωβουλευτές υπογράμμισαν ότι, σύμφωνα με το περιεχόμενο της Συνθήκης της Λισσαβώνας που τίθεται σε ισχύ με τις επικείμενες ευρωεκλογές, οι ηγέτες των κρατών-μελών και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο οφείλουν να λάβουν σοβαρά υπόψη τους τη βούληση των ευρωπαίων πολιτών όπως θα αποτυπωθεί στις ευρωεκλογές του Μαϊου 2014 κατά την επιλογή των προτεινόμενων Επιτρόπων της Ε.Ε. Το Ευρωκοινοβούλιο απαιτεί λοιπόν όσο το δυνατόν μεγαλύτερος αριθμός Επιτρόπων να προέρχονται από τα (νεο)εκλεγμένα μέλη του.

Χρειάστηκε η διαρροή των κυβερνητικών σχεδίων για τροποποίηση της μεθόδου εκλογής των Ελλήνων ευρωβουλευτών, από την "παραδοσιακή" Λίστα στον Σταυρό προτίμησης, ώστε να έλθουν (επιτέλους!) στο προσκήνιο οι Ευρωεκλογές του Μαΐου. Παρά το γεγονός ότι, εξαιτίας των αλλαγών που θεσπίστηκαν στην Ευρώπη και θα παρουσιάσουμε προσεχώς, οι επερχόμενες Ευρωεκλογές κρίνονται ως ιδιαιτέρως βαρύνουσας σημασίας, η αντιμετώπισή τους από τον μέσο ψηφοφόρο στην Ελλάδα είχε μάλλον χειροτερεύσει. Λογικό, αν σκεφθεί κανείς πως κατά την παρελθούσα πενταετία, το διάστημα δηλαδή που μεσολάβησε από τις προηγούμενες Ευρωεκλογές (2009), η χώρα μας διέγραψε μια τροχιά "εντός κρίσεως" η οποία διαφοροποίησε δραματικά το κλασικό, ξεκάθαρα φιλευρωπαϊκό προφίλ του μέσου Έλληνα, κυρίως εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο η «Ευρώπη» διαχειρίστηκε (ουσιαστικά αλλά και επικοινωνιακά) την εμπλοκή της στην ελληνική κρίση.

Το δράμα των ανασφάλιστων-“ασφαλισμένων” του Ο.Α.Ε.Ε. είναι, δυστυχώς, μάλλον δευτερεύον για το ευρύ κοινό. Οι ειδήσεις που αφορούν την “κακιά μοίρα” των Ελεύθερων Επαγγελματιών, των Εμπόρων και των λοιπών κατηγοριών φορολογουμένων που υποχρεωτικά ασφαλίζονται στο δεύτερο μεγαλύτερο Ταμείο της χώρας πνίγονται μέσα στο χαμό των ειδήσεων περί κατακρήμνισης του ασφαλιστικού συστήματος, περί εισφοροδιαφυγής, περί αδυναμίας των κρατικών μηχανισμών να ελέγξουν, να εντοπίσουν, να διαχωρίσουν αυτούς που υποφέρουν από τα (πανταχού παρόντα) λαμόγια.

Τα ψηλά, ξανθά κορίτσια ("σαν τα κρύα τα νερά") που εμφανίζονται σε σκηνές ημίφωτων καμπαρέ, φέροντας αρχικά κάποιο αστραφτερά εξεζητημένο μα αρκούντως αποκαλυπτικό ρούχο για να καταλήξουν σταδιακά, υπό τους ήχους του κατάλληλα αργού μουσικού κομματιού, σχεδόν όπως τις γέννησε η μάνα τους