Πολίτης επισκέπτεται κατάστημα και αγοράζει κουρτίνες και χαλιά αξίας 400 ευρώ. Ο καταστηματάρχης αφού γνωστοποίησε την αξία των προϊόντων στον καταναλωτή τον ρώτησε αν θέλει απόδειξη. Ο πελάτης απάντησε καταφατικά και τότε ο καταστηματάρχης έκανε μία διευκρινιστική ερώτηση. Τον ρώτησε αν θέλει την απόδειξη για την εφορία (για να δικαιολογήσει το αφορολόγητο). Και πάλι ο πελάτης απάντησε καταφατικά.
Τότε ο καταστηματάρχης αντί να βάλει το χέρι του στην ταμειακή μηχανή και να χτυπήσει την απόδειξη το έβαλε στην… τσέπη του και έβγαλε ένα πάκο αποδείξεις. Διάλεξε κάποιες και τις έδωσε στον πελάτη. «Ορίστε», του είπε «οι αποδείξεις σου να τις βάλεις στη φορολογική σου δήλωση!!» Ο πελάτης κοίταξε τις αποδείξεις και είδε: Απόδειξη από βιβλιοπωλείο, απόδειξη από εστιατόριο, απόδειξη από καφετέρια και απόδειξη από κατάστημα ρούχων. Το άθροισμα ήταν όσο και η αξία των προϊόντων που αγόρασε…
Γ.Κ.