Μολονότι ο Τσίπρας σύρθηκε ατιμωτικά στην αποδοχή του χειρότερου Μνημονίου, εξακολουθεί να πιστεύει ότι έχει το πολιτικό και ηθικό δικαίωμα να υβρίζει και να μιλά υποτιμητικά για τους αντιπάλους του. Όμως έχει περάσει πλέον στη μνημονιακή όχθη και είναι ίσως προτιμότερο να αποδεχθεί την σκληρή πραγματικότητα, αποφεύγοντας ψυχολογικά βολικότερες εκδοχές της.
Όσο για την καταγγελία του ότι «το καθεστώς της ολιγαρχίας και της διαπλοκής προσπαθεί να αναστήσει το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα προετοιμάζοντας κυβερνήσεις συνεργασίας», λίγη αυτοκριτική δεν θα έβλαπτε.
Ο ίδιος με τον ασυγχώρητο ερασιτεχνισμό του, την πλήρη άγνοια των συσχετισμών, την παντελή απουσία σχεδίου για τη χώρα φρόντισε να δικαιώσει τη λογική του μονόδρομου. Όσο για τη διαπλοκή, δε ρωτάει καλύτερα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου που τον κατηγορεί ότι τα έχει βρει μαζί της;