Ενδέχεται, ο Πρόεδρος του κόμματος Κυριάκος Μητσοτάκης να θεωρεί ότι η ρηχή ρητορική του στελέχους του, από αυτές που ακούει συχνά κανείς στα Προποτζίδικα, συγκινεί ένα ορισμένο ακροατήριο στις δεξιές ακρώρειες του κόμματος.

Πιθανώς να του διαφεύγει ωστόσο, το γεγονός ότι ο τόπος πληρώνει βαρειά τον λαϊκισμό και τις εκκωφαντικές κραυγές (στην περίπτωση του Αδώνιδος, η λέξη «τσιρίδες», θα ταίριαζε καλύτερα…) που υποκαθιστούν την απελπιστική ανάγκη ανταλλαγής επιχειρημάτων και όχι ύβρεων στον δημόσιο χώρο.

Εκτός αν ο κ. Μητσοτάκης, που εκπροσωπεί υποτίθεται την αστική κεντροδεξιά δεν έχει κανένα πρόβλημα με αυτό. Εκτός και αν αποδέχεται ότι στον πολιτικό ανταγωνισμό, είναι θεμιτό να εκφράζεται κανείς για τον πολιτικό του αντίπαλο, όπως ο Γεωργιάδης ο οποίος μιλώντας στα «Παραπολιτικά fm», είπε επί λέξει:

«Τον Τσίπρα τον σιχαίνομαι, τον θεωρώ τρομερό ψεύτη, θεωρώ ότι έκανε τρομερή ζημιά στην Ελλάδα, όμως προδότης δεν είναι. Απλώς ήθελε την εξουσία. Για ποιους λόγους ήθελε την εξουσία θα το δούμε όταν κλείσει αυτός ο κύκλος. Θα τον ψάξουμε όμως πολύ καλά, να το ξέρει (…)Πιστεύω ότι τα παίρνουν, από όλες από τις μπάντες και θα τους ψάξω όσο μπορώ περισσότερο. Δεν ξέρω αν είναι ο Τσίπρας ή οι γύρω του...Μην μας το παίζουν αθώοι και καλοί».

Ένας άνθρωπος που με τέτοια ελαφρότητα εξακοντίζει βαρειές κατηγορίες παραδεχόμενος ότι «δεν το ξέρει ακόμα», είναι ικανός για τα πάντα. Η μήπως όχι…