Η επίσκεψή του στο Μάτι το πρωί της Τρίτης το δείχνει. Σαράντα δύο ημέρες μετά την τραγωδία και τον όλεθρο, έκανε μία επίσκεψη για το θεαθήναι, συνοδευόμενος από το μισό υπουργικό συμβούλιο και τους έως τώρα εξαφανισμένους Ρένα Δούρου και Ηλία Ψινάκη.

Και πώς εξήγησε την επίσκεψή του αυτή;

«Ήρθα για να ακούσω από εσάς τους κατοίκους ποιες είναι οι άμεσες ανάγκες και οι ποιοι οι στόχοι που πρέπει να επικεντρώσουμε», είπε. Και προσέθεσε:

«Είμαι εδώ για να δώσω το μήνυμα ότι το Μάτι δεν θα ξεχαστεί μετά το πέρας της θλιβερής δημοσιότητας των πρώτων ημερών. Είναι ένα στοίχημα να αναγεννηθεί. Να προστατευτούν οι ιδιοκτήτες, οι κάτοικοι αλλά και να αντιμετωπιστούν χρόνιες στρεβλώσεις και παθογένειες στην περιοχή».

Πήγε λοιπόν για να ακούσει ποιες είναι οι άμεσες ανάγκες. Περιττό. Είναι γνωστό ποιες είναι οι άμεσες ανάγκες. Θα έπρεπε ήδη να έχουν καταγραφεί και να καλύπτονται. Αυτά θα είχε νόημα να τα έχει πει πολλές ημέρες νωρίτερα.

Και επιπλέον, τι ακριβώς σημαίνει «θλιβερή δημοσιότητα των πρώτων ημερών»; Δυστυχώς, δεν πρόκειται για θλιβερή δημοσιότητα, αλλά για θλιβερή πραγματικότητα.

Για την οποία δυστυχώς ο κ. Τσίπρας εξακολουθεί να θεωρεί ότι δεν έχει καμία ευθύνη.