Λέει για παράδειγμα ο πρώην πρόεδρος του Eurogroup σε συνέντευξη του στην εφημερία De Tijd: «Δεν νομίζω ότι μπορείς να πεις ότι η όλη επιχείρηση διάσωσης της Ελλάδας συνιστά μια “μεγάλη επιτυχία” από τη στιγμή που χρειάστηκαν τρία προγράμματα που διήρκεσαν συνολικά οκτώ χρόνια. Όλη αυτή η υπόθεση υπήρξε από κάθε άποψη ένα δράμα».

Αδικο έχει;

Και επιπλέον μας θυμίζει τι ακριβώς σήμαινε όλη αυτή η διαδικασία για την Ευρώπη (που δεν είναι μόνο η Γερμανία…) από πολιτικής και κοινωνικής άποψης.

Όπως αναφέρει ο Ντάισελμπουμ: «Βεβαίως και υπήρξε αλληλεγγύη. Πρέπει να συνειδητοποιήσει κανείς ότι πχ στην Σλοβακία δύο κυβερνήσεις έπεσαν εξαιτίας της βοήθειας που χορηγήθηκε στην Ελλάδα. Η Σλοβακία είναι κατά πολύ φτωχότερη από την Ελλάδα, όπως ακριβώς και η Σλοβενία και οι δύο από τις τρεις βαλτικές χώρες. Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών αυτών υποχρεώθηκαν όμως από τις Βρυξέλλες να επιστρέψουν στις χώρες τους και να δώσουν εξηγήσεις στους ψηφοφόρους τους για το λόγο για τον οποίο θα έπρεπε ίσως να δώσουν ακόμα μια φορά χρήματα που θα κατέληγαν σε μια πλουσιότερη χώρα. Μπορεί να μην φαινόταν προς τα έξω, αλλά κεκλεισμένων των θυρών στο Eurogroup, χώρες όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Κύπρος τηρούσαν σκληρή στάση επειδή οι ίδιες προχώρησαν σε μεταρρυθμίσεις τη στιγμή που καλούνταν για τρίτη φορά να βάλουν το χέρι στην τσέπη για την Ελλάδα».

Δεν είναι κακό να τα θυμόμαστε αυτά, όσο γκρινιάζουμε χωρίς να αλλάζουμε…