Με δεδομένο το τραύμα του 2007 και της σύγκρουσης Παπανδρέου - Βενιζέλου, γίνεται σήμερα και πάλι αντιληπτό ότι αυτό δεν έκλεισε ποτέ. Όμως, δεδομένης εκείνης της πικρής εμπειρίας, θα ανέμενε κανείς ότι τα στελέχη του ΠαΣοΚ θα ήταν σήμερα στοιχειωδώς σοφότερα.

Η βιασύνη και η ατσαλοσύνη με την οποία έσπευσαν ορισμένοι και ορισμένες να «φάνε» τον Ανδρουλάκη, φανερώνει πολλά και κυρίως προχειρότητα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, προπέτεια και αμετροέπεια.

Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Χάρης Δούκας.

Μέχρι πριν από μερικούς μήνες εντελώς άγνωστος, εκλέχτηκε όπως εκλέχτηκε δήμαρχος Αθηναίων με τη στήριξη του Ανδρουλάκη και του ΠαΣοΚ και ανέλαβε ένα έργο, με λιγότερες ή περισσότερες προσδοκίες.

Τώρα εμφανίζεται ως δυνάμει υποψήφιος για πρόεδρος του κόμματος και με άποψη για την Κεντροαριστερά.

Πώς το βλέπει ακριβώς; Θα εκλεγεί (αν εκλεγεί) και θα εγκαταλείψει τη δημαρχία; Θεωρεί ότι όσοι τον ψήφισαν είναι απλώς χορηγοί της πολιτικής του καριέρας;

Ή μήπως φιλοδοξεί να γίνει ο Κασσελάκης του ΠαΣοΚ;