Ο Αλέξης Τσίπρας έφερε ένα απλό, αλλά σημαντικότατο μήνυμα στην Ευρώπη, στο ταξίδι του στην Γαλλία και στην Γερμανία.
«Η ελληνική κρίση είναι μία κρίση της Ευρώπης, άρα χρήζει μίας πανευρωπαϊκής λύσης, και όχι μίας λύσης που εστιάζει και καταδικάζει τον ελληνικό λαό.»
Ο αρχηγός του Σύριζα, με τον θρασύ αλλά και επιθετικό του χαρακτήρα και μέσα στην μέθη της αλαζονείας, που τον περιλούζει από τις τελευταίες εκλογές, φρόντισε να αυτοτραυματιστεί, ξεπερνώντας τα όρια της ευπρέπειας και της διπλωματίας, αναφερόμενος στο λογοπαίγνιο «Ολαντρέου». Στην συνέχεια, πλήγωσε και αποδυνάμωσε το ίδιο του το μήνυμα, που όλη η Ευρώπη χρειάζεται να ακούσει, αλλά και όλη η Ευρώπη, αρχής γενομένης με την Ελλάδα, έσπευσε να παραβλέψει, εστιάζοντας στην πολιτική γκάφα.
Κατά σύμπτωση, όμως, την ίδια μέρα που ο Τσίπρας έσπαγε ρεκόρ δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος στο Βερολίνο, ο Μοχάμεντ Ελ-Εριάν, ένας από τους σημαντικότερους διεθνείς αναλυτές της παγκόσμιας οικονομίας και επιτυχημένος συγγραφέας, δημοσίευσε κύριο άρθρο στην γερμανική οικονομική εφημερίδα, Handelsblatt, με τον τίτλο, «Ποιος ευθύνεται για την Ελληνική καταστροφή;».
Στο άρθρο του, ο Ελ-Εριάν καταδεικνύει τέσσερεις κύριους ενόχους.
- Τα δύο ελληνικά κόμματα εξουσίας της Μεταπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ και την Νέα Δημοκρατία, γιατί δημιούργησαν το χρέος, έκρυψαν το μέγεθός του, και όταν πλησίασε η ώρα της καταστροφής, δεν έλαβαν τα κατάλληλα μέτρα αλλαγής της οικονομίας.
- Την διεθνή χρηματοπιστωτική κεφαλαιαγορά, η οποία, για κερδοσκοπικούς λόγους, και λόγω μεγίστης βλακείας, δάνειζε την Ελλάδα με τους ίδιους όρους, και με το ίδιο φτηνό επιτόκιο που δάνειζε την Γερμανία, στο σημείο που η διαφορά του κόστους δανεισμού ανάμεσα στις δύο χώρες είχε φτάσει στο 0,06%!
- Την Ευρωπαϊκή ηγεσία, διότι απέτυχε παταγωδώς στην ευθύνη της να εποπτεύει την οικονομία της ευρωζώνης, και την δημοσιονομική ευθυγράμμιση των κρατών του ευρώ. Επί πλέον, όταν τα δύο μεγαλύτερα κράτη, η Γερμανία και η Γαλλία, παραβίασαν τα δημοσιονομικά όρια, πρώτα και καλύτερα, η ηγεσία έσπευσε να ακυρώσει, στην πράξη, την ευθύνη της για εποπτεία και για πρόστιμα.
- Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, διότι υπέκυψε στις πολιτικές πιέσεις, και κατά την διάρκεια της ευημερίας, αλλά και κατά την διάρκεια της αντιμετώπισης της κρίσης.
Ο Μοχάμεντ Ελ-Εριάν αποφαίνεται ότι επειδή ο κόσμος είναι όπως είναι, αυτοί οι τέσσερεις ένοχοι δεν πρόκειται να τιμωρηθούν η να επωμισθούν τις ευθύνες που τους αξίζουν, αλλά ελπίζει, τουλάχιστον, ότι αυτοί οι τέσσερεις ένοχοι θα μάθουν το μάθημα της ιστορίας.
Και επανέρχομαι στην αντιπαράθεση του άρθρου του Ελ-Εριάν, του ισχυρότερου, θα μπορούσε να πει κανείς, ιδιώτη «καρχαρία» χρηματοπιστωτικού επενδυτή, με το μήνυμα που επιμένει να κοπανάει ο Αλέξης Τσίπρας, αυτός ο θρασύς, εκκολαπτόμενος πρώην κουμουνιστής πολιτικός, στα αυτιά όλων των Ελλήνων και όλων των Ευρωπαίων. Είναι παράδοξο και αξιοπρόσεκτο, ότι ο αντιπρόσωπος της άκρας αριστεράς ιδεολογίας διαβάζει την Ελληνοευρωπαϊκή κρίση με τα ίδια γυαλιά που τη διαβάζει ο αντιπρόσωπος της άκρας νέο-φιλελεύθερης ιδεολογίας.
Το μάθημα που παίρνω εγώ, από αυτή την αντιπαράθεση, είναι ότι η μεγάλη, η κρίσιμη επιλογή που υπάρχει σε αυτά που οι πολιτικοί διαφεντεύουν έγκειται, ίσως, όχι στην διαφορά ιδεολογίας μεταξύ πολιτικών παρατάξεων, αλλά στην διαφορά ειλικρίνειας και ικανότητας να διαβάσει κανείς την πραγματικότητα όπως είναι, και όχι όπως τα διάφορα συμφέροντα επιθυμούν να την χρωματίσουν.