Όχι, όμως. Ο τίτλος θα ήταν ακατάλληλος. Όπως μου υπέδειξε έτερος γνωστός, υπήρξαν και άλλοι γονείς υπερβαρουφάκειας αυτοπεποίθησης που πίστευαν ότι τα παιδιά τους δικαιούνται να γράφουν τις λέξεις όπως θέλουν εκείνα. Όχι μόνο το όνομά τους. Όλες τις λέξεις. Στο κάτω-κάτω, αν είναι δικαίωμα του καθενός να λέει ποιος έπαιξε CDS χωρίς να έχει στοιχεία ή να προσδιορίζει πόσα πρέπει να παίρνουν οι καθαρίστριες των υπουργείων ανεξάρτητα από την αγορά ή από τους μισθούς των γιατρών, γιατί θα έπρεπε η ορθογραφία να είναι δέσμια αντικειμενικών κανόνων; Εγώ έτσι θα έγραφα την αγγελία που βλέπετε. Και, για να θυμηθούμε τον Πανταζή, δεν θα ήταν τύχη ούτε σύμπτωση, θα ήταν –απλώς- περίπτωση.

Πρόβλημα, όμως. Οι ξένοι, οι τρίτοι, η κόλαση που είναι οι άλλοι, επιμένουν να διαβάζουν τα πράγματα όχι όπως τα γράφω εγώ, αλλά όπως γράφονται. «Δεν μας νοιάζει πώς το γράφετε, αλλά πώς γράφεται», λένε. Και όταν το γράφεις με μεγάλες αποκλίσεις από τον κανόνα, το σύνηθες, το διδασκόμενο, φτάνουν να μην καταλαβαίνουν. Και αν καταλαβαίνουν, σε λένε αναλφάβητο. Και αν τους πεις ότι δεν είσαι, ότι το κάνεις επίτηδες, σε λένε καραγκιόζη. Αλλά το χειρότερο είναι το πρώτο – το να μην καταλαβαίνουν. Αυτός είναι «ουγκ», σκέπτονται. Από το πώς γράφει το όνομά του μέχρι το πώς διαπραγματεύεται ή πώς φοράει το πουκάμισό του. Σε όλα υπάρχει κάποια ορθογραφία – με την ευρεία έννοια.

Και έχουν κάποιο δίκιο. Για ποιο λόγο θα έπρεπε να κοπιάσουν να καταλάβουν αυτόν που μιλάει τον δικό του λόγο, όταν εκείνος δεν μπήκε στον κόπο να καταλάβει πώς μιλάνε όλοι οι υπόλοιποι;