Κατά τη διάρκεια πρόσφατης συζήτησης υψηλού επιπέδου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αναδείχθηκε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ανάγκη από προστατευτισμό, αλλά από συστηματική επένδυση στην καινοτομία και στη βιομηχανική της αυτονομία.
Σε έναν κόσμο όπου η ναυτιλία μετασχηματίζεται ριζικά υπό την πίεση της πράσινης μετάβασης, του ανταγωνισμού από την Ασία και των γεωπολιτικών εντάσεων, η Ευρώπη οφείλει να δράσει προληπτικά – και όχι καθυστερημένα.
Η στρατηγική αυτή πρέπει να στηρίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες:
-
Διασφάλιση ισότιμων όρων ανταγωνισμού σε διεθνές επίπεδο, ώστε η ευρωπαϊκή ναυτιλία να παραμείνει ανταγωνιστική χωρίς να πλήττεται από στρεβλώσεις της αγοράς ή άνισες επιδοτήσεις τρίτων χωρών.
-
Ενίσχυση της βιομηχανικής βάσης και της αλυσίδας εφοδιασμού με στοχευμένες επενδύσεις σε καθαρές τεχνολογίες, κλείνοντας το υφιστάμενο τεχνολογικό χάσμα που απειλεί την ευρωπαϊκή πρωτοπορία.
-
Αξιοποίηση των ευρωπαϊκών και εθνικών χρηματοδοτικών εργαλείων, όπως τα έσοδα από το ΣΕΔΕ, για τη στήριξη της χρήσης καθαρών καυσίμων και τη γεφύρωση του κόστους μετάβασης προς τη βιωσιμότητα.
Η παρουσία οργανισμών όπως η SEA Europe, η CPMR και το SEArica Intergroup δεν αφήνει περιθώριο παρερμηνειών: η ευρωπαϊκή περιφέρεια, τα ναυπηγεία και οι λιμενικές περιοχές απαιτούν συγκεκριμένες πολιτικές, όχι απλώς δηλώσεις προθέσεων.
Αν η Ευρώπη θέλει να παραμείνει παγκόσμιος παίκτης στη ναυτιλία και όχι απλός παρατηρητής, χρειάζεται στρατηγικό σχέδιο, διατομεακή συνεργασία και πολιτική συνέπεια. Οτιδήποτε λιγότερο συνιστά παραχώρηση κυριαρχίας – οικονομικής, τεχνολογικής και γεωπολιτικής.
