Με αφορμή την επίσκεψη Ρούμπιο, η Αθήνα μπορεί να αναδείξει αυτή τη διάσταση της σχέσης της με την Ουάσιγκτον. Η ναυτιλία προσφέρει συγκεκριμένο περιεχόμενο στον στρατηγικό διάλογο. Συνδέει την ελληνική οικονομική ισχύ με την ενεργειακή ασφάλεια, την τροφοδοσία της βιομηχανίας και τη λειτουργία των εμπορικών δικτύων.

Στο Ορμούζ και στην Ερυθρά Θάλασσα, η ελευθερία της ναυσιπλοΐας αποκτά απολύτως πρακτικό νόημα. Αφορά τον ναυτικό που πρέπει να επιστρέψει ασφαλής, το πλοίο που πρέπει να ολοκληρώσει το ταξίδι του και το φορτίο που πρέπει να φτάσει στον προορισμό του. Όταν μια εμπορική διαδρομή γίνεται επικίνδυνη, οι συνέπειες περνούν στις εφοδιαστικές αλυσίδες και τελικά στην οικονομία.

Η Ελλάδα χρειάζεται να υπερασπίζεται αυτή την αρχή με συνέπεια. Η θέση της αποκτά αξιοπιστία όταν αφορά όλα τα εμπορικά πλοία, ανεξαρτήτως σημαίας και ιδιοκτησίας, μέσα στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Μια μεγάλη ναυτιλιακή δύναμη έχει συμφέρον από κανόνες που ισχύουν για όλους και από θαλάσσιες οδούς που παραμένουν ασφαλείς.

Αυτό απαιτεί διπλωματική παρουσία, συνεργασία με τους εταίρους και ουσιαστική επικοινωνία με τη ναυτιλιακή κοινότητα. Εφόσον προκύψει ζήτημα πρόσθετης επιχειρησιακής συμμετοχής, η απόφαση οφείλει να στηρίζεται σε σαφή εντολή, προσδιορισμένο στόχο και ρεαλιστική εκτίμηση των ελληνικών δυνατοτήτων. Η προστασία της ναυσιπλοΐας είναι σοβαρή υπόθεση για να αντιμετωπίζεται με γενικόλογες διακηρύξεις.

Χρειάζεται επίσης μεγαλύτερη συνοχή ανάμεσα στη ναυτιλιακή πολιτική και στην εξωτερική πολιτική. Η γνώση των ανθρώπων που διαχειρίζονται πλοία και πληρώματα στις επίμαχες διαδρομές μπορεί να βοηθήσει την Αθήνα να διατυπώνει θέσεις με πραγματικό επιχειρησιακό και οικονομικό υπόβαθρο.

Η ελληνόκτητη ναυτιλία δίνει στη χώρα διεθνές βάρος. Η αξιοποίησή του απαιτεί σταθερή στρατηγική και συγκεκριμένες προτεραιότητες. Η Ελλάδα έχει λόγο στις θάλασσες του κόσμου και οφείλει να τον ασκεί, με πρώτο μέλημα την ασφάλεια των ανθρώπων και την ελεύθερη κίνηση του εμπορίου.