Όσο μελάνι κι αν καταναλωθεί, όσα γράμματα κι αν θαμπώσουν στα πληκτρολόγια μας, όσα τσιτάτα κι αν γράψουμε στα social media, όσο κι αν τσακωθούμε, η ουσία είναι πολύ απλή και πολύ πιο ουσιαστική από τους «κύκλους» της αποσταθεροποίησης που βλέπει ο Μητσοτάκης και τα «δεν πάει άλλο» που λέει η αντιπολίτευση:

Πριν από δύο χρόνια 57 (νέοι στην πλειοψηφία τους) άνθρωποι σκοτώθηκαν στο τραγικότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ιστορία της Ελλάδας. Δύο τρένα συγκρούστηκαν μετωπικά επειδή κινούνταν στην ίδια γραμμή (!) για χιλιόμετρα και ακόμα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Αντίθετα, το τοπίο παραμένει θολό, καθώς το πολιτικό κατεστημένο (μαζί με μερίδα των ΜΜΕ) επέλεξε έκτοτε να αναλωθεί σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων.

Οι συγγενείς των θυμάτων, όμως, δεν έχασαν το κουράγιο και δεν αποπροσανατολίστηκαν από το νεοελληνικό μπάχαλο που συνήθως σκεπάζει τα πάντα. Επέμειναν και επιμένουν. Και αυτό είναι που συγκίνησε τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, που κάποια στιγμή ένιωσε ότι η αξιοπρέπειά του δεν σηκώνει άλλη μια ήττα. Άλλη μια αποδοχή της μοίρας του. Δεν άντεξε να πει ξανά «αυτούς τους πολιτικούς έχουμε, αυτή τη δικαιοσύνη έχουμε… Τι να κάνουμε;»

Όχι! Υπάρχει και φιλότιμο.

Και οι πλατείες γεμίζουν για τα παιδιά που δεν έφτασαν!