Και για αυτό, δεν ευθύνονται μόνο αυτοί, αλλα και οι κυβερνήσεις που ακλούθησαν, με την ανοχή που επέδειξαν. Γεγονός, που μας κατατάσσει σήμερα, ως την ακριβότερη χώρα, σε αυτούς τους κλάδους υπηρεσιών στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα την αποθάρρυνση του ενδιαφέροντος ξένων επενδύσεων, αλλά και εξαγωγών μας. Αλλά και το σημαντικότερο, την στέρηση εισόδου νέων επιχειρηματιών στους κλάδους αυτούς.
Και σαν να μη φτάνουν αυτά, έχουμε και τις αδικαιολόγητες απαιτήσεις που οι συντεχνίες αυτών των επαγγελμάτων προτάσσουν σήμερα, οδηγώντας ακόμα πιο βαθιά τη χώρα σε ύφεση, αλλά και χιλιάδες άλλους επαγγελματίες σε απόγνωση και εκατομμύρια Έλληνες και ξένους πολίτες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Και ακόμα πιο σημαντικό, οδηγούν τον τουρισμό, ίσως μια από τις ελάχιστες «βιώσιμες βιομηχανίες» που απέμειναν στην Ελλάδα, στον τάφο.
Πολλοί, ίσως δεν αντιλαμβάνονται ότι άλλο είναι το timing της αγοράς και των επί μέρους κλάδων της και άλλο είναι το timing της κυβέρνησης και με απορία σπεύδουν να διατυπώσουν το ερώτημα «μα καλά, τώρα βρήκε η κυβέρνηση να νομοθετήσει το άνοιγμα του κλάδου, μέσα στο καλοκαίρι, στην περίοδο των διακοπών και στην αναμενόμενη κορύφωση της προσέλευσης ξένων τουριστών;».
Δεν έχει η κυβέρνηση (όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις), την πολυτέλεια του timing. Οι λέξεις κλειδιά για αυτήν, πρέπει να είναι: χτες, εδώ και τώρα, pronto! Οποιαδήποτε αναβολή και παράταση χρόνου θα έχει οδυνηρότερα αποτελέσματα για την οικονομία της χώρας και ακόμα πιο οδυνηρά για τους πολίτες της. Κανένας, δεν αμφισβητεί, ότι οι ιδιοκτήτες οχημάτων Δ.Χ. μόχθησαν και δούλεψαν σκληρά για την περιουσία τους, αλλά όπως, όλοι οι άλλοι πολίτες που τα συμφέροντα τους εθίγησαν, η φορολογία τους αυξήθηκε, οι μισθοί τους μειώθηκαν, οι συντάξεις τους το ίδιο, προσαρμόστηκαν ή τουλάχιστον προσπαθούν, έτσι και αυτοί οι κύριοι πρέπει να αντιληφθούν, ότι δεν είναι πολίτες μιας άλλης χώρας και δεν θίγονται μόνο τα δικά τους συμφέροντα. Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους και ας προσαρμοστούν – όσο πιο σύντομα τόσο καλύτερα για αυτούς – στη νέα πραγματικότητα της χώρας.
Η αγορά συρρικνώνεται, οι μικρές και μεσαίες τουριστικές επιχειρήσεις τείνουν να εξαφανιστούν, σε οποιοδήποτε τουριστικό σημείο της χώρας. Οι μικρομεσαίες και μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες (όσες επιβίωσαν), βλέπουν τις ελπίδες τους να εξανεμίζονται, αν συνεχιστεί αυτή η, ακατανόητη, συμπεριφορά των συντεχνιών των ιδιοκτητών φορτηγών - βυτιοφόρων. Η οποία στο τέλος της ημέρας, είναι πολύ πιθανόν να καταλήξει στην αυτοκαταστροφή τους.
Αλλά αυτό, δεν σημαίνει, ότι πρέπει να παρασύρουν στην καταστροφή και τους συνανθρώπους τους, που δεν φταίνε σε τίποτα και που έχουν το ίδιο δικαίωμα με αυτούς στη ζωή και στις απολαύσεις της.