Ο 73χρονος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός επί προεδρίας Ζακ Σιράκ, αιτιολόγησε την απόφασή του επικαλούμενος, μεταξύ άλλων, την περιορισμένη διεθνή παρουσία της Γαλλίας και τα προβλήματα στη λειτουργία της δημοκρατίας στο εσωτερικό της χώρας.
Όπως υποστήριξε, η «φωνή της Γαλλίας δεν ακούγεται διεθνώς», ενώ περιέγραψε ως επικίνδυνη για τη γαλλική κοινωνία τη σύγκλιση πολιτικών δυνάμεων και τάσεων που συνδέονται με τον λεπενισμό, τον μελανσονισμό και τον μακρονισμό.
Η δεύτερη προσπάθεια για την προεδρία
Πρόκειται για τη δεύτερη φορά που ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν εκδηλώνει την πρόθεσή του να διεκδικήσει το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της Γαλλίας. Είχε προηγηθεί η προσπάθειά του το 2012, η οποία, ωστόσο, δεν προχώρησε, καθώς δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τις 500 υπογραφές αιρετών αξιωματούχων που απαιτεί η γαλλική νομοθεσία για την επίσημη επικύρωση μιας προεδρικής υποψηφιότητας.
Ένα χρόνο πριν, το 2025, είχε προχωρήσει στην ίδρυση του νέου πολιτικού σχηματισμού του με την ονομασία «Ουμανιστική Γαλλία» (La France humaniste), επιδιώκοντας να τοποθετηθεί στον χώρο του πολιτικού κέντρου και να διαμορφώσει διακριτή παρουσία στο γαλλικό πολιτικό σκηνικό.
Η διεθνής αναγνωρισιμότητα και η αντιπαράθεση για το Ιράκ
Ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν έγινε ευρύτερα γνωστός στη διεθνή πολιτική σκηνή τον Φεβρουάριο του 2003, όταν, ως υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, απηύθυνε ομιλία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, εκφράζοντας με ιδιαίτερα έντονο τρόπο την αντίθεση του Παρισιού στην προοπτική στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράκ.
Η παρέμβασή του, με την οποία αμφισβήτησε την αναγκαιότητα του πολέμου, αποτέλεσε μία από τις πλέον χαρακτηριστικές στιγμές της γαλλικής διπλωματίας εκείνης της περιόδου και προκάλεσε την αντίδραση του τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Κόλιν Πάουελ.



