1. Ενίσχυση των δημοσίων δαπανών στη Γερμανία και αποφασιστικότερες μειώσεις ελλειμμάτων στα κράτη της περιφέρειας. Ο ευρωπαϊκός Νότος πρέπει να εστιάσει στην ενίσχυση της εξαγωγικής του δραστηριότητας. Όταν οι άλλοι εισάγουν, μόνο αυτό πρέπει να κάνουν οι χώρες του Νότου, να εξάγουν, εκτιμά ο Lynn. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι περισσότερες δαπάνες από την πλευρά των Γερμανών είναι μέρος του σχεδίου διάσωσης της Ευρωζώνης.

2. Διπλασιασμός των διαθέσιμων πόρων του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης της Ευρωζώνης. Τα 750 δις. ευρώ μπορεί να μοιάζουν αρκετά για τη διάσωση της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλίας, αλλά όχι και για τη στήριξη της Ισπανίας ή της Ιταλίας.

3. Έκδοση ευρωομολόγου. Μπορεί να πρόκειται για μια επιλογή που απορρίπτουν Γερμανία, Γαλλία, ωστόσο σύμφωνα με τον Lynn, κρίνεται απαραίτητη, αφού οι δύο «ισχυροί» της Ευρωζώνης είναι ήδη εκτεθειμένοι σε ελληνικό, ιρλανδικό και ισπανικό χρέος.

4. Επανεξέταση των όρων των συνθηκών της Ευρωζώνης. «Πραγματικά αρκετοί εκτιμούν ότι κάτι τέτοιο θα αποτελεί την υπέρτατη θυσία της ανεξαρτησίας. Αλλά πόσο ανεξάρτητες είναι τώρα Ελλάδα και Ιρλανδία, που δέχονται να πληρώνουν για εκείνες η ΕΕ, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ;» διερωτάται ο Lynn.

5. Αυστηρή λιτότητα. Σύμφωνα με πρόσφατους υπολογισμούς, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία πρέπει να μειώσουν τα ελλείμματά τους κατά 10% και τις καταναλωτικές δαπάνες κατά 15%. «Οι πολίτες των χωρών αυτών θα αντιδράσουν, αλλά η αντίδρασή τους θα είναι ακόμη μεγαλύτερη, αν οι χώρες εγκαταλειφθούν» καταλήγει ο αρθρογράφος.

Μ.Φ.