Είναι μια κίνηση μικρού συμβιβασμού, καλής θέλησης, έστω και αν δεν το συνηθίζει. Το θέμα είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες, λειτουργώντας μέσα στο εγχώριο πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον με τις γνωστές «αρρώστιες» του λαϊκισμού, καθυστερούν χαρακτηριστικά να κινηθούν επιθετικότερα και σε πιο ρηξικέλευθες λύσεις σε ότι αφορά τα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς.

Όσο η κρίση παραμένει η ίδια, όσο η επικρατούσα κουλτούρα είναι ότι… δεν πληρώνουμε τίποτα έως ότου πάει η κατάσταση στα άκρα, τόσο οι τράπεζες – νομοτελειακά – θα συσσωρεύουν επισφάλειες!

Όπως τονίζουν παράγοντες της αγοράς, όσο υπάρχουν αστοχίες και καθυστερήσεις στην αντιμετώπιση του βραχνά των κόκκινων δανείων, αλλά και στην εφαρμογή των πλειστηριασμών, τόσο η αβεβαιότητα θα κυριαρχεί. Και όσο η αβεβαιότητα κυριαρχεί, τόσο θα συσσωρεύονται περισσότερα τέτοια κόκκινα δάνεια, προϊόντος και του χρόνου.

Όπως λένε χρηματιστές που βρέθηκαν στο Road Show της ΕΧΑΕ στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα, οι ξένοι διαχειριστές διαρκώς ρωτούσαν γιατί δεν προχωρούν πιο γρήγορα οι διαδικασίες των πλειστηριασμών, ή γιατί δεν πωλούνται τα κόκκινα δάνεια σε funds, ώστε οι τράπεζες να ασχοληθούν ξανά με τη χρηματοδότηση της οικονομίας.

Με λίγα λόγια, ρωτούσαν γιατί δεν εφαρμόζεται πιο επιθετική και αποτελεσματική πολιτική σ’ αυτά τα καυτά ζητήματα, ώστε (κάποια στιγμή) να υπάρξει ένα αποτέλεσμα, ορατό, χειροπιαστό, μετρήσιμο. Διαφορετικά, με αυτό το παιχνίδι… καθυστερήσεων, συσσωρεύεται νέα… μούργα στο σύστημα.

Και τότε, ασφαλώς, το ΔΝΤ θα επανέλθει.