Τα τραγούδια της ήταν χαμηλόφωνα, μπορούσες να ζαλιστείς μαζί τους με τη βοήθεια του βερμούτ, μυρίζοντας τον τρυφερό κόρφο των κοριτσιών στην απελπισμένη προσπάθεια να βγάλεις τον στηθόδεσμο.
Όμως αυτά που τραγουδούσε κι έγραφε, ήταν μικροί, αθόρυβοι θούριοι. Για το έπος των διακριτικών ανθρώπων που δεν έχουν που να κρυφτούν από τη βασανιστική συνάφεια με τη βουή του πλήθους.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο penna.gr
