Ώρες πριν την παράσταση, τον βρίσκεις καθισμένο στο σκηνικό του «Killer Joe». Πλησιάζοντας, μέσα στην άδεια πλατεία του θεάτρου Εμπορικόν, διακρίνεις πως περιεργάζεται το όπλο του ήρωα του σαν να ήταν δικό του. Τεντώνει το χέρι σημαδεύοντας προς την αντίθετη κατεύθυνση και το ομολογείς· νιώθεις κάπως άβολα. Αλλά πάλι, αυτό είναι το θέατρο: Η συμμετοχή στη στιγμή, στο συμβάν – όσο άβολο κι αν είναι.
Είκοσι χρόνια συνειδητοποίησης αυτής της πραγματικότητας μετά, ο Γιάννης Στάνκογλου δοκιμάζει ένα βήμα παραπάνω: Έχει μόλις παραδώσει την πρώτη του σκηνοθεσία στο έργο του Τρέισι Λετς και είναι από τώρα σίγουρος πως θα το επιχειρήσει ξανά. «Η εγχείρηση μοιάζει να έχει πετύχει – τουλάχιστον ο ασθενής είναι ζωντανός» σχολιάζει, με την όρεξη να μπει βαθύτερα στη λαγότρυπα που του άνοιξε το σκηνοθετικό ντεμπούτο.
Περισσότερα στο monopoli.gr