Από την αναπαυτική μου μπλε καρέκλα κοιτάζω έξω, εκεί που κάποτε η αυλή έσφιζε από ζωή. Παρατηρώ μια τουλίπα, παρατηρώ το χιόνι και κάνω τις σκέψεις μου γράμματα και λέξεις. Πολλές φορές βλέπω και τις ειδήσεις στην τηλεόραση, χωρίς ωστόσο ήχο κι έπειτα βυθίζομαι πάλι στο πέπλο της μοναξιάς μου. Κάποιοι φίλοι θέλουν να έρθουν να με επισκεφτούν, εγώ όμως αρνούμαι, προτιμώ την ησυχία μου. Οι δύο καλύτεροι μου φίλοι σπάνια περνούν, ενώ η Carole έρχεται ενίοτε να καθαρίσει το σπίτι και να μετρήσει αν πήρα όλα μου τα φάρμακα. Χαίρομαι που την βλέπω αλλά νιώθω ανακούφιση όταν φεύγει. Όταν η μοναξιά επιστρέφει, νιώθω ευγνωμοσύνη…
Περισσότερα στο penna.gr