O Αβραάμ θυμάται ακόμα εκείνη την καθηγήτρια να στέκεται πάνω από το θρανίο του για να του παραδώσει το γραπτό ενός τεστ. Ήταν σίγουρος πως είχε γράψει άριστα. Ο διπλανός του (παιδί γνωστής οικογένειας της τοπικής κοινωνίας) βαθμολογήθηκε με 20 «ως κίνητρο για να προσπαθήσει περισσότερο». Ο ίδιος, πάλι, όχι· «γιατί πως να επιτρέψεις σε ένα Ρομά παιδί ν’ ανταγωνιστεί έναν Μπαλαμό»; Ωστόσο, ο Αβραάμ Γκουτζελούδης δεν κάμφθηκε, όπως θα περίμενε κανείς. Παρότι κάμποσοι οδηγοί τον είχαν κατεβάσει από το λεωφορείο που οδηγούσε από το χωριό του, την Ανθή Σερρών, στο διπλανό κεφαλοχώρι που είχε Γυμνάσιο και Λύκειο. Το επιχείρημα ήταν πάντα το ίδιο: «Δεν ήθελαν γύφτους μέσα». Και παρότι δεκάδες άλλοι συντοπίτες του τον υποτίμησαν ή του επιτέθηκαν λεκτικά, ο Αβραάμ παρέμεινε καλός μαθητής – η ετικέτα αυτή συχνά τον ‘έσωζε’ – πέρασε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, αποφοίτησε από το Τμήμα Εφαρμοσμένης Πληροφορικής· κι όλα αυτά για να μπορεί να διατυπώσει έναν αντίλογο σε κάθε πράξη ρατσισμού, να μπορέσει να χτίσει την αυτοπεποίθηση του και συνάμα να υπερασπίζεται τους άλλους Ρομά που δεν μπορούσαν να κάνουν το ίδιο για τον εαυτό τους.
Η νέα παράσταση θεάτρου – ντοκιμαντέρ των Αζά – Τσινικόρη στη Στέγη ανατρέπει το αφήγημα για τους Ρομά στην Ελλάδα.