Οπως αναφέρει η μελέτη, στην Ελλάδα «το 1970 ανά 100 εργαζομένους υπήρχαν 17 ηλικιωμένοι, το 2005 αυξήθηκαν σε 27 και το 2050 θα είναι 54 ηλικιωμένοι-συνταξιούχοι», με συνέπεια τη δημιουργία όλο και μεγαλύτερων πιέσεων στα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας, λόγω αύξησης των συντάξεων ως ποσοστού του ΑΕΠ και σημαντικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη.

«Αν υποθέσουμε πως η συμμετοχή στο εργατικό δυναμικό θα παραμείνει σταθερή όσον αφορά την ηλικία και το φύλο, ο αριθμός των αποχωρούντων από την αγορά εργασίας στην ΕΕ- 15 θα υπερβαίνει σταθερά τον αριθμό των εισερχομένων και ως το 2030 η διαφορά θα φθάσει να είναι μεγαλύτερη του ενός εκατομμυρίου ετησίως», επισημαίνει η μελέτη.

Oι εξελίξεις αυτές εκτιμάται ότι θα οδηγήσουν σε καταστάσεις όπου οι εργοδότες θα αντιμετωπίσουν σημαντικές ελλείψεις στην προσφορά εργασίας (ιδιαίτερα σε προσωπικό με εξειδικευμένες γνώσεις και εμπειρία) στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Στο πλαίσιο αυτό θεωρούν ότι μια από τις σημαντικότερες πηγές εργατικού δυναμικού στο μέλλον καθίστανται οι ηλικιωμένοι εργαζόμενοι, για τους οποίους θα πρέπει να αρθούν τα υπάρχοντα αντικίνητρα και να ενισχυθούν τα κίνητρα για μεγαλύτερη παραμονή τους στην αγορά εργασίας.