Η προχθεσινή συμφωνία στο Eurogroup δεσμεύει τη χώρα σε πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα για τις τέσερεις ερχόμενες δεκαετίες, δηλαδή μέχρι το 2060. Αυτό σημαίνει οτι οι φόροι θα πρέπει να είναι περισσότεροι από τις δαπάνες του κράτους τα επόμενα 43 χρόνια ώστε νε βγαίνουν τα πλεονάσματα. Στην πράξη σημαίνει οτι οι φόροι θα διατηρηθούν στα σημερινά πολύ υψηλά επίπεδα και δεν θα μπορούν να μειωθούν και οι δαπάνες δεν θα πρέπει να αυξηθούν. Αν αυξηθούν οι δαπάνες θα πρέπει να αυξηθούν και οι φόροι.

«Με βάση την 25ετή εμπειρία μου στον ιδιωτικό τομέα, μπορώ να δηλώσω πως εάν ένας επενδυτής γνωρίζει ότι υπάρχουν κανόνες, υπάρχει σταθερότητα και δεν υπάρχει διαφθορά, τότε έρχονται και οι επενδύσεις» επισήμανε από το βήμα της συνόδου των 20 ισχυρότερων οικονομικά κρατών (G20) για την Αφρική, η Κριστίν Λαγκάρντ. Μπορεί η Πρόεδρος του ΔΝΤ να μιλούσε για την Αφρική, αυτό που είπε όμως αφορά όλες τις επενδύσεις παγκοσμίως. Και φυσικά τις επενδύσεις στην Ελλάδα, που μας ενδιαφέρουν άμεσα.

Η απάνθρωπη, σαδιστική και δολοφονική δράση του ISIS στις μουσουλμανικές χώρες οι οποίες μετρούν εκατοντάδες χιλιάδες αθώα θύματα από τις επιθέσεις των φανατικών Μουσουλμάνων στον άμαχο πληθυσμό, αρκεί για να καταρρεύσει το επιχείρημα τους ότι οι επιθέσεις στη Δύση γίνονται ως εκδίκηση για τον πόλεμο στη Συρία.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο και στο Μάντσεστερ που ήρθαν να συμπληρώσουν ένα πλήθος επιθέσεων σε άλλες ευρωπαικές και μη πόλεις, θα αλλάξουν προφανώς τη στάση της Δύσης απέναντι στο Ισλάμ, ενδεχομένως και απέναντι τους Μουσουλμάνους συνολικά.

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την κυβέρνηση επειδή προσπαθεί να πετύχει μια ευνοική ρύθμιση του χρέους. Μπορεί όμως να την κατηγορήσει επειδή αξιολογεί εσφαλμένα και την αξία αυτής της ρύθμισης και κυρίως την συγκυρία για την επίτευξη αυτού του στόχου. Επίσης μπορεί κάποιος να την κατηγορήσει επειδή έχει αναδείξει αυτόν τον στόχο σε μοναδική προτεραιότητα της και αδιαφορεί ή εν πάση περιπτώσει δεν κάνει απολύτως τίποτα για να διορθώσει τα κακώς κείμενα στη χώρα.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα μείνει στην Ιστορία ώς ένας κορυφαίος πολιτικός του Κέντρου και της Δεξιάς παράταξης, ο οποίος επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα επί πολλές δεκαετίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο πριν, όσο και μετά τη χούντα. Έντονη προσωπικότητα, με ισχυρές και σαφέστατες απόψεις τις οποίες εξέφραζε με θάρρος κόντρα στις απόψεις του συρμού, ιδιαίτερα μορφωμένος και πολύγλωσσος σε αντίθεση με την πολύ μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών, ο Μηστοτάκης στεκόταν στη διεθνή πολιτική σκηνή ισάξια με τους ηγέτες πολύ ισχυρότερων χωρών. Πατριώτης, χωρίς ποτέ να απομακρυνθεί από τις ελληνικές αξίες και παραδόσεις και διατηρώντας διαρκώς πολύ στενή επαφή με τις ρίζες του στην Κρήτη, ο Μητσοτάκης ήταν φανατικά φιλοευρωπαίος πολιτικός και προωθούσε τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη και τη Δύση γενικότερα. Ήταν μαχητικός μεταρρυθμιστής ώς Πρωθυπουργός και πίστευε ακράδαντα και αταλάντευτα οτι η χώρα πρέπει να ακολουθήσει ένα δρόμο προσαρμογής στα δυτικά πρότυπα, σε μια εποχή που επικρατούσε ο αριστερός λαικισμός και η αμφισβήτηση του ευρωπαικού προσανατολισμού της χώρας. Ακόμη και σήμερα ο ευρωπαικός προσανατολισμός παραμένει ζητούμενο από μεγάλο μέρος του λαού, αλλά αμφισβητείται από συντεχνίες και από πολλούς σύγχρονους πολιτικούς. Ήταν ένας άνθρωπος γενναίος, κατάφερνε να διατηρήσει την ψυχραιμία του ακόμη και σε ακραία επικίνδυνες για τον ίδιο καταστάσεις ( η ψυχραιμία του ακόμη και το προηγούμενο βράδυ της προγραμματισμένης από τις δυνάμεις κατοχής εκτέλεσης του, προκαλεί έκπληξη σε όλους) και είχε υψηλού επιπέδου χιούμορ. Ρεαλιστής, θεωρείτο κυνικός από τους επικριτές του, αλλά η πραγματικότητα συνήθως τον δικαίωνε. Απέκτησε φανατικούς φίλους και ακόμη περισσότερους φανατικούς εχθρούς ακόμη και μέσα στους κόλπους της κεντροδεξιάς παράταξης. Κέρδισε όμως τον σεβασμό πολλών πολιτικών του αντιπάλων ακόμη και από το χώρο της κεντροαριστεράς. Μετριοπαθής, κεντρώος και προοδευτικός, ο Μητσοτάκης δεν κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη των εκπροσώπων της “λαικής δεξιάς” οι οποίοι πάντα υποστήριζαν τους “Καραμανλικούς”. Κέρδιζε μόνο την ανοχή τους και μάλιστα προσωρινά, αλλά οι διαφορές απόψεων και νοοτροπίας ενός κεντρώου με τους βουλευτές της λαικής δεξιάς ήταν πάντα ορατές. Ο Μητσοτάκης αποδείχθηκε πολύ “προοδευτικός” για την ελληνική δεξιά παράταξη. Τελικά, οι απόψεις που υποστήριζε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και οι οποίες την έντονα αριστερόστροφη εποχή της Μεταπολίτευσης θεωρούνταν ακραία φιλελεύθερες από την πλειοψηφία των πολιτικών και των πολιτών, επεκράτησαν σε όλες τις δυτικές κοινωνίες και αποτελούν τη βάση για την πολιτική που εφαρμόζεται τόσο στην Ευρώπη όσο και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου. Ώς Πρωθυπουργός προσπάθησε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις για να προσαρμοστεί η χώρα στα Ευρωπαικά πρότυπα. Πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που δεν κατάφερε να περάσει ο Μητσοτάκης μας επιβάλλονται σήμερα από τα μνημόνια. Αν είχε αφεθεί να τις εφαρμόσει τότε ο Μητσοτάκης με ήπιο τρόπο και σταδιακά, σήμερα δεν θα αντιμετωπίζαμε αυτή τη βίαιη εφαρμογή τους και η χώρα ενδεχομένως να μην είχε βρεθεί καν στην ανάγκη υποστήριξης από τη διεθνή κοινότητα. Δυστυχώς ακόμη και σήμερα, μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η χώρα δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει έναν σταθερό Ευρωπαικό προσανατολισμό που να διασφαλίζει την πορεία της με στόχο την ευημερία και την πρόοδο, αλλά ταλαντεύεται μεταξύ δεξιών πρακτικών και αριστερών ιδεοληψιών, διχασμένη και ανίσχυρη απέναντι στους εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους. Ο Μητσοτάκης αποτελούσε ένα σταθερό σημείο αναφοράς για την ελληνική πολιτική. Υπό αυτή την έννοια, παρόλο που είχε αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική λόγω ηλικίας, ο πολιτικός κόσμος και η χώρα ολόκληρη έγιναν φτωχότεροι με τον θάνατο του. Η Ελλάδα έχασε χθές ένα καταφύγιο και έναν σύμβουλο με λογική και ψυχραιμία που χρειάζεται πάντα σε δύσκολες στιγμές.

Τι κάνει η κυβέρνηση τώρα, τις προσπαθεί να πετύχει μετά την παταγώδη αποτυχία εξεύρεσης συμφωνίας στο Eurogroup; Αναζητεί ένα νέο πρόσχημα, ένα παραμύθι για να πεί στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν τα μέτρα ο Πρωθυπουργός αφού διαψεύστηκε ήδη το παραμύθι περί ρύθμισης του χρέους. Για αυτό εξάλλου και ο Τσακαλώτος είπε στο Eurogroup οτι “αν συμφωνήσω με αυτή την πρόταση (του Σόιμπλε) θα προκληθεί στην Ελλάδα τεράστια πολιτική κρίση. Χρειάζομαι λίγο χρόνο να το σκεφτώ”.

Tα μέτρα ψηφίστηκαν από τους κυβερνητικούς βουλευτές, οι ξένοι ικανοποιήθηκαν και θα μας δώσουν τη θετική αξιολόγηση εγκρίνοντας και τις εκταμιεύσεις των δόσεων για να ανασάνει λίγο η οικονομία, οι συνδικαλιστές του Δημοσίου εκπλήρωσαν την υποχρέωσή τους προς το ποίμνιο των δημοσίων υπαλλήλων να διαμαρτυρηθούν εντόνως, η αντιπολίτευση ζήτησε ξανά εκλογές, το σύνολο των βουλευτών έδωσε μια μεγάλη παράσταση με πολλές βρισιές και ειρωνείες ένθεν κακείθεν στα έδρανα της Βουλής και η χώρα ετοιμάζεται για το υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι με εκατομμύρια τουρίστες να έρχονται για να απολαύσουν τον ήλιο και τη θάλασσα χρηματοδοτώντας την οικονομία και κυρίως την παραοικονομία μας.

Ο Αριστείδης Αλαφούζος που έφυγε χθές από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών, άφησε ευκρινές και σημαντικό αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού Τύπου. Αγόρασε την Καθημερινή από την Ελένη Βλάχου το 1988, μετά την περιπέτεια της εφημερίδας με τον Γιώργο Κοσκωτά, με τους δημοσιογράφους της τότε έντρομους να αναρωτιούνται “ποιός είναι πάλι αυτός;”, “σε τι περιπέτεια μπλέκουμε;”.

Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί «αποτυγχάνουν» τα μνημόνια, μπορούμε να δούμε μερικές περιπτώσεις με τις οποίες δεν πολυ - ασχολείται ο Τύπος και περνάνε στα «ψιλά». Bλέπουμε πχ οτι με αυτό το νέο μνημόνιο, επιβάλεται η αλλαγή στη χρηματοδότηση των κομμάτων την οποία είχε προτείνει το μνημόνιο του 2010. Επτά χρόνια δηλαδή όλες οι κυβερνήσεις δεν προωθούσαν τα μέτρα αυτά για να προστατεύσουν τα μαύρα ταμεία τους.

Δημοσκόπος δεν είμαι, ούτε εκλογικός αναλυτής, αλλά θεωρώ οτι οι επόμενες εκλογές θα προκαλέσουν πολύ μεγάλες εκπλήξεις σε όσους θεωρούν οτι η σημερινή κυβέρνηση μπορεί να σταθεί αξιοπρεπώς ή ακόμη και να κερδίσει ξανά. Η πολιτική ανάλυση χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους για να υποθέσει ή να προβλέψει το εκλογικό αποτέλεσμα, όπως πχ τα ποσοστά των προηγούμενων εκλογών, αλλά αυτή τη φορά θα πρέπει να μετρήσει ένα νέο παράγοντα που δεν υπήρχε ξανά ποτέ σε ελληνικές εκλογές: Την οικονομική καταστροφή που υφίστανται εκατομμύρια πολίτες.

Κύριε Τσίπρα, κύριε Σαμαρά, κύριε Παπανδρέου, κύριε Μητσοτάκη, κύριοι Υπουργοί, κύριοι Βουλευτές, το όνομα Τζών Μαγκουφούλι σας λέει τίποτα; Μάλλον όχι, δεν είναι ηγέτης Ευρωπαικής χώρας, όπως εσείς, είναι ο “ασήμαντος” Πρέδρος της “ασήμαντης” Τανζανίας. Μακάρι όμως να είχαμε και εμείς έναν Μαγκουφούλι για ηγέτη, έστω έναν Μαγκουφούλι στη Βουλή, ακόμη και ώς απλό βουλευτή. Διότι ο Μαγκουφούλι τόλμησε να κάνει αυτό που εσείς ούτε καν σκέφτεστε. Αυτό που ολόκληρη η ελληνική κοινωνία ζητάει, αυτό που σας λένε να κάνετε όλοι οι διεθνείς οργανισμοί, το αυτονόητο, το δίκαιο, το αναγκαίο.

Όποιος άντεξε χθές να δεί και να ακούσει τον Πρωθυπουργό στην συνέντευξη του στον Ant1 όπου αντιμετώπισε με πρωτοφανές θράσος τα “φίλια πυρά” του Χατζηνικολάου, προφανώς κατάλαβε οτι ο Τσίπρας αντιλαμβάνεται αλλιώς τον κόσμο, οτι ζεί σε μια άλλη πραγματικότητα.

Η νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία ανακούφισε τους Ευρωπαίους που είχαν ανησυχήσει για την άνοδο της Λεπέν και διασφάλισε οτι η Γαλλία παραμένει σε Ευρωπαική τροχιά. Από την άλλη όμως δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός οτι τα δυο αντι Ευρωπαικά κόμματα, δηλαδή οι εθνικιστές της Λεπέν και οι αριστεροί του Μελανσόν, συγκέντρωσαν από κοινού σχεδόν 41% των ψήφων. Ποσοστό τεράστιο το οποίο πρέπει να χτυπήσει τα «καμπανάκια» της Ενωμένης Ευρώπης παρά τη νίκη των Ευρωπαιστών.

Ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί μεταδίδουν διαρκώς μια γελοία εικόνα. Σε κάθε ευκαιρία αυτοδιαψεύδονται, σε κάθε ευκαιρία γελοιποιούνται, σε κάθε ευκαιρία εξευτελίζονται.

Αθάνατο (δυστυχώς) ελληνικό κράτος. Επί μήνες η κυβέρνηση διαβουλεύεται με τις τράπεζες για να διαμορφώσει το νόμο για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό προκειμένου να ρυθμιστούν τα επιχειρηματικά δάνεια. Και τελικά καταλήγει σε ένα περίεργο νομοθέτημα που όπως εκτιμούν οι τραπεζίτες δεν πρόκειται να λειτουργήσει.