Η καλή είδηση είναι βέβαια ότι μια ελληνική ομάδα, ο Παναθηναϊκός, στέφθηκε για άλλη μία φορά πρωταθλητής Ευρώπης στο μπάσκετ, το άθλημα που έχει προσφέρει στη χώρα τόσες χαρές, αλλά παρ΄ όλα αυτά δεν έχει την αντιμετώπιση που του αξίζει από το κράτος. Στέφθηκε μάλιστα πρωταθλητής ο Παναθηναϊκός με εχθρική τη διαιτησία και ενώ ένα μήνα πριν οι εμφανίσεις του ήταν μέτριες και οι πιθανότητές του για διάκριση πολύ μειωμένες.

Αν δει κανείς κάπως αποστασιοποιημένα την υπόθεση Παυλίδη θα καταλήξει αβίαστα στο συμπέρασμα ότι μέσα από αυτήν αναδεικνύεται σε όλο του το μεγαλείο το σημερινό ελληνικό «τουρλουμπούκι». Με αυτή την έννοια η ιστορία θα έχει και συνέχεια, καθώς την προχθεσινή κατάληξη θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε «τεχνική », όπως δηλαδή λέμε «τεχνικό νοκ ντάουν» στους πυγμαχικούς αγώνες.

Δεν γνωρίζω αν όλοι αυτοί, ηγέτες και ειδικοί, βλέπουν πραγματικά φως στην άκρη του τούνελ της διεθνούς οικονομικής κρίσης, αλλά εμένα μου έμεινε η δήλωση ανησυχίας του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου και προέδρου του Γιούρογκρουπ, του κ. Γιούνκερ, που φαίνεται σοβαρό άτομο. Ανησυχεί ο κ. Γιούνκερ για τις κοινωνικές αναταράξεις που μπορεί να προκαλέσει η αυξανόμενη ανεργία στην Ευρώπη και μάλλον ξέρει τι λέει, καθώς σε αρκετές χώρες τείνει να πάρει εφιαλτικές διαστάσεις. Γιατί είναι σαφές ότι η πιο επικίνδυνη επίπτωση της οικονομικής κρίσης είναι η ανεργία και οι προβλέψεις για την άνοδό της στην Ευρώπη είναι ιδιαίτερα απαισιόδοξες.

Όταν ολόκληρο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ανακοινώνει άλλα αντί άλλων για τα χρέη (σε σχέση με τα αποθεματικά) των βαλτικών και των μεσευρωπαϊκών χωρών, τις αναστατώνει, τις αναγκάζει να καταφύγουν στο ίδιο για δανεισμό με πολύ αυστηρούς όρους και μετά «καθαρίζει» ζητώντας «συγγνώμη για το λάθος», ο κ. Κοντοπυράκης, ο μεγάλος μάγειρας της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας φαντάζει σαν γίγαντας. Αλλά πέρα από αυτό δυστυχώς, δεν υπάρχει ανακούφιση για την Ελλάδα, καθώς δεν συμπεριλαμβανόμαστε στα λάθη του ΔΝΤ.

«Αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννούν οι κότες». Από τον κ. Παυλίδη της Ν.Δ. περίμεναν (και ήθελαν) όλοι την παραίτηση και ο κ. Βερελής του ΠΑΣΟΚ παραιτήθηκε. Ξαφνικά και αιφνδιάζοντας τους πάντες, από το ΠΑΣΟΚ μέχρι τη Νέα Δημοκρατία και φυσικά όλους τους δημοσιογράφους και όλα τα μήντια, που ήδη άρχισαν να σεναριολογούν πάνω γιατί. Με κυρίαρχο βέβαια το ερώτημα αν τον «έφαγε» το κόμμα του ή αν το αποφάσισε μόνος.

Δεν ξέρουμε αυτή τη στιγμή ποιες θα είναι οι πολιτικές εξελίξεις και πολύ αμφιβάλλω αν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που μπορεί να πει με σιγουριά ποιο θα είναι το πολιτικό σκηνικό την επόμενη μέρα.

Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και είμαι βέβαιος ότι ούτε οι πιο φανατικοί και ακραιφνείς καραμανλικοί δεν μπορούν ακόμη να καταλάβουν τι ώθησε τον αρχηγό τους να κλείσει την Βουλή, έτσι όπως την έκλεισε. Τελείως αιφνιδιαστικά, Παρασκευή, στις εννιά η ώρα το βράδυ και ενώ είχε βγει πρόγραμμα εργασιών για την επόμενη εβδομάδα.

Υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι υποβόσκει στην ελληνική πολιτική σκηνή. Δεν είναι μόνο το τέλμα στο οποίο έχει περιπέσει, αλλά πολύ τελευταία αρχίζει να γίνεται κατανοητό ότι η χώρα βρίσκεται σε βαθιά παρακμή, ότι πολύ δύσκολα θα βγει από την κρίση και όλα αυτά μαζί με μερικά άλλα, αφενός μεγαλώνουν την απάθεια των πολιτών για τα κοινά και αφετέρου τους απομακρύνουν από τα κόμματα, κυρίως τα δύο μεγάλα.

Αρνούμαι να δεχθώ ότι όλοι είναι ίδιοι και με αυτή την έννοια, αρνούμαι να δεχθώ ότι όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι. Όπως ακριβώς αρνούμαι να δεχθώ ότι όλοι οι δημοσιογράφοι παίζουν παιχνίδια, ή είναι «λαμόγια», ή ότι όλοι οι ταξιτζήδες είναι άθλιοι και πάει λέγοντας.

Είμαστε από τους πιο αντιφατικούς και αναρχικούς λαούς και δεν υπάρχει αμφιβολία γι΄ αυτό. Δεν γίναμε τελευταία και δεν ξέρω πότε ακριβώς διαμορφώθηκε ο εθνικός χαρακτήρας που γνωρίζουμε και βιώνουμε σήμερα, αλλά πάντως, όσοι ασχολούται με την ιστορία έχουν παρατηρήσει ότι ίδια και απαράλλαχτη ήταν η συμπεριφορά των Ελλήνων την εποχή της επανάστασης του 1821.

Επιτέλους, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ μας αποκάλυψαν τα ευρωψηφοδέλτιά τους και τώρα μπορούμε να βαδίσουμε απερίσπαστοι προς τις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου. Αγνωστο αν η σύσταση των ευρωψηφοδελτίων σηματοδοτεί κάποια πράγματα για τους ψηφοφόρους, αλλά είναι σαφές ότι το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας απευθύνεται προς τα συντηρητικότερα στρώματα της κοινωνίας και δεν πολυξεφεύγει από το πλαίσιο του κόμματος, αν και υπάρχουν γκρίνιες από τους βορειοελλαδίτες , ενώ το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ είναι πιο ανοιχτό, πιο πλατύ, πιο διευρυμένο και με αυτή την έννοια έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αλλά με χλωμή την συνδικαλιστική εκπροσώπηση, τουλάχιστον στις εκλόγιμες θέσεις.

Αναμφίβολα, οι ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου έχουν μεγαλύτερη πολιτική σημασία για το εσωτερικό της χώρας από άλλες προηγούμενες. Το επιβάλλει η συγκυρία, τόσο σε εθνικό, όσο και ευρωπαϊκό επίπεδο, αφού καλώς ή κακώς (κακώς, κάκιστα κατά τη γνώμη του υπογράφοντος), ο ευρωπαίοι δεν έχουν και σε μεγάλη υπόληψη την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση αυτή την περίοδο. Επιπλέον, ειδικά στην ελληνική πολιτική σκηνή παίζονται πολλά που ενδεχομένως να την διαμορφώσουν εκ νέου στο πολύ κοντινό μέλλον. Με αυτή την έννοια στελέχωσαν στις πρώτες θέσεις άλλωστε τα ευρωψηφοδέλτιά τους η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.Στις ευρωεκλογές λοιπόν, κ. Καραμανλής παίζει ίσως το χαρτί της παραμονής του ή όχι στην ηγεσία της παράταξής του και αυτό το γνωρίζουν και οι παντοειδείς δελφίνοι που κινούνται με προσοχή. Ελπίζει ότι η Νέα Δημοκρατία θα χάσει με μικρή διαφορά, κάτω του 2,5% (γιατί αυτή τη στιγμή κανείς δεν αμφιβάλλει ότι θα χάσει) και ότι τα ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων θα είναι πολύ χαμηλά, ώστε να μην υπάρχει προοπτική αυτοδυναμίας, αν οι εκλογές γίνουν το Φθινόπωρο, που φαίνεται ότι τότε θα διεξαχθούν, καθώς η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει πολύ περισσότερο, αναγκασμένη να πάρει σκληρά μέτρα με 151 βουλευτές, κάτω από το βάρος των σκανδάλων και του αδιέξοδου στα δημοσιονομικά. Ο πρωθυπουργός πιστεύει ότι η διαφορά της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ είναι μικρή, τότε το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης θα αντιμετωπίσει προβλήματα γκρίνιας και εσωστρέφειας, οπότε θα δοθεί η ευκαιρία στο κυβερνητικό κόμμα να ανακάμψει μέχρι τις βουλευτικές εκλογές.

Δεν λέω, οι υποψήφιοι που εκλέγονται στην Ευρωβουλή υποτίθεται και πρέπει να έχουν σαν στόχο κατ΄ αρχήν μία αξιοπρεπή θητεία ως ευρωβουλευτές. Ωστόσο, είναι εξοργιστικά υποκριτικός ο πόνος που έχει πιάσει αυτές τις μέρες κάποιους αστέρες των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών μήντια, καθώς και κάποιες εφημερίδες, γιατί η κα Γιαννάκου, της Ν.Δ., ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου του ΠΑΣΟΚ και ίσως και κάποιο άλλοι δεν είχαν ξεκαθαρίσει ότι πάνε στην Ευρωβουλή για να μείνουν και όχι για να επιστρέψουν κάποια στιγμή στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Δεν ξέρω ακριβώς τι θέλει να πει ο κ. Γ. Παπανδρέου με το «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» (θέλοντας προφανώς να το καταγράψει δίπλα σε εκείνο το αλησμόνητο «Σοσιαλισμός στις Δεκαοχτώ» του μπαμπά του το 1981), αλλά πάντως, ενώ τον σοσιαλισμό ακόμη τον περιμένουμε, η βαρβαρότητα έχει από καιρό φτάσει, ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα. Και είναι πολύ αμφίβολο ότι ο σοσιαλισμός, αν ποτέ φτάσει, θα μπορέσει να την διώξει, αν δεν βάλουν το χεράκι τους η πολιτική ηγεσία, η αστυνομία, οι πολίτες και διάφοροι παράγοντες.

Κάποτε, όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, ανησυχούσαμε για το ισλαμικό τόξο που μας περιβάλλει και την εκμετάλλευσή του από την Τουρκία. Ο κίνδυνος δεν έχει εκλείψει, αλλά με την ένταξη της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, την επιμονή της Τουρκίας να ενταχθεί και εκείνη με τους δικούς της όρους, καθώς και κάποιες άλλες εξελίξεις, απειλεί ουσιαστικά ολόκληρη την Ευρώπη, μαζί μ΄ εμάς βέβαια.

Το ένα κρατούμενο είναι ότι μία μερίδα πολιτών είναι απογοητευμένο από τα κόμματα και την πολιτική γιατί δεν παράγουν ιδέες, δεν έχουν φαντασία, έχουν βολευτεί ως κατεστημένα δεν έχουν κάνει βήματα στην πρακτική και τη λειτουργία τους και δεν αντιμετωπίζουν με καθαρή και κατανοητή γλώσσα τα προβλήματα. Το δεύτερο κρατούμενο είναι ότι έχει επικρατήσει σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού η άποψη ότι όσοι ασχολούνται με τα κοινά το κάνουν για να «κονομήσουν» και είναι όλοι ίδιοι.