Ο Fricke προτείνει έναν αρκετά διαφορετικό τρόπο, με τον οποίο θα συμμετάσχουν και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στην ελληνική βοήθεια. Είναι ο ίδιος τρόπος, με τον οποίο οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί κατάφεραν μετά από το 1945 να εξυπηρετήσουν τα γιγαντιαία πολεμικά τους χρέη: συμπίεση των επιτοκίων και αύξηση της πίεσης για την αγορά κρατικών ομολόγων. Τα σχετικά μέτρα περιελάμβαναν τη θέση σε εφαρμογή ανώτατων ορίων για τα επιτόκια των τραπεζικών καταθέσεων, πράγμα που έκανε πιο ελκυστική την αγορά κρατικών ομολόγων και τη διατήρηση του βασικού επιτοκίου σε χαμηλά επίπεδα. Επιπλέον, υπήρχαν αυστηροί όροι για την εξαγωγή χρημάτων από τη χώρα, έτσι ώστε κανένας δεν μπορούσε να ξεφύγει από τα χαμηλά επιτόκια. Ακόμη, η κυβέρνηση εξέδωσε κανονισμούς, με τους οποίους ανάγκασε τα συνταξιοδοτικά ταμεία να έχουν ένα μέρος των αποθεματικών τους επενδεδυμένο σε ομόλογα του κράτους. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά: Στη Μεγάλη Βρετανία το χρέος έπεσε στο 138%, αντί να ανέβει - υπό κανονικές συνθήκες - στο 250%, ενώ στις ΗΠΑ έπεσε στο 66% αντί να κυμαίνεται γύρω στο 140%.

Η αλήθεια είναι - γράφει ο Φρίκε - ότι η συμπίεση του επιτοκίου αποτελεί ουσιαστικά συγκεκαλυμμένο φόρο για τις αποταμιεύσεις και το εισόδημα. Είναι όμως προτιμότερη λύση από την λιτότητα και την περικοπή των μισθών. Δεν δημιουργεί τόσο μεγάλη ύφεση, ενώ εξασφαλίζει και τη συμμετοχή των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στην αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους.