Κοιτάζω πίσω και βλέπω τον παππού μου να σκύβει πάνω από την πέτρα και να την σμιλεύει ώρες, μέρες, μέχρι να μεταμορφωθεί σε γυναικείο σώμα.
Τον ακούω να μελετάει βυζαντινούς ψαλμούς το σούρουπο στην αυλή στην Αίγινα, μπροστά του η θάλασσα να ενώνεται με τον ουρανό και οι γάτες του να τρίβονται στα πόδια του. Το ιερό που έφερνε μέσα στην καθημερινότητα. Το βλέμμα του που πάντα στρεφόταν προς τον ουρανό είτε με ένα βιβλίο αστρονομίας στο χέρι είτε με μια προσευχή στο στόμα. Εκείνος ήταν το πρώτο καλλιτεχνικό ερέθισμα.