«Είμαι καλά». Δύο λέξεις που οι γονείς εφήβων ακούν ξανά και ξανά, συνήθως από την άλλη άκρη μιας πόρτας που κλείνει. Εύκολα συμπεραίνουμε ότι τα αγόρια απλώς δεν έχουν πολλά να πουν. Αντιθέτως, όταν ένας έφηβος νιώσει ότι κανείς δεν θα τον κρίνει, μιλά για τον πρώτο του έρωτα, για τη μοναξιά του, για τις φωνές στο σπίτι που τον κρατούν ξύπνιο τα βράδια. Τα αγόρια δεν στερούνται συναισθήματα, τους λείπει η άδεια να συνδεθούν με αυτά.
Από πολύ νωρίς μαθαίνουν ότι ο «πραγματικός άντρας» αντέχει σιωπηλά. Αν θέλουμε να αλλάξει αυτή η κουβέντα, τα συναισθήματα πρέπει να γίνουν κομμάτι της καθημερινότητας και όχι μια σπάνια, αμήχανη «σοβαρή συζήτηση». Στο βραδινό τραπέζι, για παράδειγμα, ο καθένας μπορεί να λέει τι τον χαροποίησε και τι τον βάρυνε μέσα στη μέρα, με το δικαίωμα να πει «σήμερα πάσο». Όσο απλό κι αν ακούγεται, έτσι το παιδί καταλαβαίνει ότι οι δύσκολες στιγμές είναι κοινές για όλους, ακόμη και για τους μεγάλους.
Διαβάστε περισσότερα στο mamamia.gr.
