Το ερώτημα που δεν έχει ακόμη απαντηθεί, είναι το εξής: Τα μέτρα που έχει ήδη ανακοινώσει η ελληνική κυβέρνηση (αύξηση κατά 29% του ειδικού φόρου στα καύσιμα, καθολικό πάγωμα των μισθών και οριζόντια περικοπή των επιδομάτων στον δημόσιο τομέα κατά 10%) δεν επαρκούν για να καλυφτεί ο δημοσιονομικός στόχος του 2010; Έχει ήδη ενδείξεις το υπουργείο Οικονομικών ότι θα υπάρξουν αποκλείσεις; Το γεγονός ότι η ύφεση για το 2009 έφτασε στο 2% και όχι στο 1,3% όπως υπολογίζαμε, αλλάζει τα δεδομένα;
Αν αυτοί οι φόβοι επιβεβαιωθούν, τότε η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να προχωρήσει σε νέες παρεμβάσεις. Ποιες θα είναι αυτές;
- Το πιο προβεβλημένο μέτρο των τελευταίων ημερών, είναι η περικοπή των μισθών με «κόψιμο» του επιδόματος αδείας ή του δώρου Πάσχα. Η περικοπή αφορά κυρίως στον δημόσιο τομέα αν και έχει ήδη ανοίξει η όρεξη και στον ιδιωτικό.
- Προβεβλημένο μέτρο είναι και η αύξηση του Φ.Π.Α, μέτρο το οποίο εμφανίζεται με δύο παραλλαγές: είτε αύξηση του γενικού συντελεστή από το 19% στο 21% είτε καθιέρωση ενιαίου συντελεστή 15% για όλα τα προϊόντα. Οι οικονομολόγοι αντιδρούν σε αυτό το μέτρο καθώς μπορεί να οδηγήσει σε φαινόμενα στασιμοπληθωρισμού και να πλήξει κυρίως τα χαμηλά εισοδηματικά κλιμάκια.
- Από χθες, στο τραπέζι έχει πέσει και η πρόταση για περικοπή των θέσεων εργασίας στο δημόσιο. Είναι προφανές ότι η μονιμότητα δεν μπορεί να αρθεί από τη μια μέρα στην άλλη. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να περικοπούν θέσεις εργασίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα με συμβάσεις αορίστου χρόνου.
- Δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται η απόφαση για αύξηση των αντικειμενικών αξιών μέτρο το οποίο θα φέρει περισσότερους φόρους από τον ΦΜΑΠ (σ.σ η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι θα αυξάνει και το αφορολόγητο κάθε φορά που θα αυξάνονται οι αντικειμενικές αξίες).
Δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται η λήψη των λεγόμενων διαρθρωτικών μέτρων κάτι το οποίο αναφέρεται άλλωστε ρητά στη χθεσινή απόφαση του Ecofin. Στο πλαίσιο των διαρθρωτικών αλλαγών, εντάσσεται η απελευθέρωση των επαγγελμάτων, οι αλλαγές στο ασφαλιστικό, η θέσπιση ενιαίου μισθολογίου στο δημόσιο, αλλά και η «απελευθέρωση» των εργασιακών σχέσεων προκειμένου να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Θ.Τσ.