Η αίσθηση αυτή μεταδίδεται από το Μαξίμου και αρμόδιους κυβερνητικούς κύκλους οι οποίοι αναγνωρίζουν ότι χρειάζεται αλλαγή της ατμόσφαιρας στην Οικονομία μέσω της ρύθμισης των μη εξυπηρετούμενων δανείων, αλλά και ισχυρά συμβολικών επενδύσεων σε περιοχές όπως οι μεταφορές, η ενέργεια, ο τουρισμός, ο πρωτογενής τομέας και η καινοτομία.

Βεβαίως η ανάπτυξη δεν είναι υπόθεση κυβερνητικών διαταγμάτων. Και, ρίχνοντας μια ματιά κάποιος στα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, δύσκολα θα μπορούσε να βρει ικανό αριθμό προσώπων που θα μπορούσαν υπερβαίνοντας την κεκτημένη ακινησία και την έλξη της αδράνειας να προκαλέσουν αναπτυξιακές συνθήκες ή τουλάχιστον, όπως τους έχει ζητηθεί να ολοκληρώσουν τις μνημονιακές υποχρεώσεις στην ώρα τους.

Όμως ο πρωθυπουργός δεν δείχνει να βιάζεται να ανακατέψει την τράπουλα, μεταθέτοντας τις αποφάσεις του για τις αρχές φθινοπώρου.

Η στροφή στην καθημερινότητα που αξιώνει αποδεικνύεται δύσκολο εγχείρημα, όχι μόνο επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται αντιμέτωπος με την διαχειριστική του ανεπάρκεια και τις ίδιες του τις υποσχέσεις, όπως στην περίπτωση των συμβασιούχων και την αποκομιδή των σκουπιδιών, αλλά κυρίως επειδή, όπως πανθομολογείται, απουσιάζει ένα συνεκτικό σχέδιο με επείγουσες προτεραιότητες.

Αντ΄ αυτού, ο πρωθυπουργός, με αφετηρία την Κοζάνη την προσεχή Τετάρτη, επιλέγει ένα μάλλον μακρόσυρτο σχήμα μέσω της διοργάνωσης περιφερειακών αναπτυξιακών συνεδρίων τα οποία είναι βέβαιο ότι εμπλουτίζουν τον συλλογικό προβληματισμό, αλλά είναι εξίσου αμφίβολο αν είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται η Οικονομία σήμερα, μπροστά στις πιεστικές προκλήσεις.

Βασική πολιτική επιδίωξη, παραμένει η δημοσκοπική ανάκαμψη προκειμένου να καθηλωθεί η ΝΔ στα τρέχοντα ποσοστά και να ματαιωθεί η προοπτική της αυτοδυναμίας η οποία έτσι κι αλλοιώς, σύμφωνα με τις αναλύσεις του Μαξίμου δεν υφίσταται.

Η αξιωματική αντιπολίτευση, όπως τονίζουν έχει αγγίξει τα ανώτατα όρια συσπείρωσης και αδυνατεί να διεισδύσει πειστικά σε ζωτικά εκλογικά ακροατήρια στο χώρο του κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας, παρά τα γενναία ρητορικά «ανοίγματα» του Προέδρου της.

Παρατηρείται ήδη στο πλαίσιο αυτό, η έντεχνη καλλιέργεια πόλωσης με τη ΝΔ και η επαναφορά της θεωρίας των διαχωριστικών ιδεολογικών γραμμών, με προμετωπίδα το επιχείρημα ότι το κόμμα του Κ. Μητσοτάκη είναι περιχαρακωμένο σε ακραία «δεξιές και νεοφιλελεύθερες» θέσεις.

Αφετέρου, ανασύρεται και το ζήτημα της «ηθικής υπεροχής» του ΣΥΡΙΖΑ, έναντι των εκπροσώπων του παλαιού δικομματισμού, με τον κ. Τσίπρα να προειδοποιεί από τη Βουλή πως στο εξής η μάχη για την κάθαρση της πολιτικής ζωής θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση.

Στον διμέτωπο αυτόν αγώνα, περιλαμβάνεται και η Δημοκρατική Συμπαράταξη, ιδίως μετά την άρνηση της Φώφης Γεννηματά να εγκαταλείψει την τακτική των ίσων αποστάσεων από ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ και να επιμείνει την πορεία ανασύνταξης των διάσπαρτων δυνάμεων της Κεντροαριστεράς.

Δεν είναι εξακριβωμένο αν με όλα αυτά θα προαχθεί το οικονομικό κλίμα, όμως όσοι κατ΄ ανάγκην παρακολουθούν τις εξελίξεις, θα έχουν μερικές ευκαιρίες να ξεφύγουν από την θερινή πλήξη…