Η Λίλιαν Μήτρου, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, περιέγραψε πώς «η συλλογή δεδομένων των χρηστών, η πολιτική μικροστόχευση και η μαζική παραγωγή περιεχομένου μπορούν να διαμορφώσουν ένα παραπλανητικό κλίμα». «Το κρίσιμο δεν είναι η ορατή πολιτική διαφήμιση αλλά η υπόγεια», τόνισε, εξηγώντας ότι αυτή «δημιουργεί τάσεις, καλλιεργεί εντυπώσεις, αναπαράγει και διαχέει παραπληροφόρηση». Στάθηκε ιδιαίτερα, στη χρήση αυτοματοποιημένου περιεχομένου, «δημιουργώντας την αίσθηση ότι επικρατεί μία αντίληψη στην κοινωνία», ακόμη κι όταν η εικόνα αυτή δεν ανταποκρίνεται σε πραγματική πλειοψηφία.
Η κα. Μήτρου υπογράμμισε ότι ο κίνδυνος δεν περιορίζεται στην αποδοχή μιας ψευδούς είδησης, αλλά επεκτείνεται στην πλήρη απώλεια εμπιστοσύνης: «Μπορεί στο τέλος να μην ξέρεις τι να πιστέψεις». Όταν τα πάντα φαίνονται δυνητικά ψευδή, «έχεις ένα κίνδυνο να μην πιστεύεις τίποτα» και να γίνεσαι «ακόμα περισσότερο χειραγωγήσιμος γιατί δεν έχεις μία σταθερά», δήλωσε. Αναφέρθηκε επίσης, στις διαδικτυακές «φούσκες», όπου οι χρήστες θεωρούν ότι συμμετέχουν σε έναν ευρύ διάλογο, ενώ ανταλλάσσουν πληροφορίες μέσα σε περιορισμένα κοινά. Για τις υποχρεώσεις των μεγάλων πλατφορμών να αξιολογούν τους συστημικούς κινδύνους για τη δημοκρατία, σημείωσε: «Το θέμα είναι να τις εφαρμόσουμε αυτές τις ρυθμίσεις».
Ο Άγγελος Σεριάτος, Επιστημονικός Διευθυντής της Prorata, διευκρίνισε ότι τα ερευνητικά συμπεράσματα για την επίδραση στην ψήφο είναι συχνά αντικρουόμενα. «Αυτό για το οποίο είμαστε σίγουροι ωστόσο είναι ότι επηρεάζουν συνολικά την πολιτική διαδικασία και τα bots και η Τεχνητή Νοημοσύνη και η παραπληροφόρηση». Επεσήμανε ότι παραπλανητικές εντυπώσεις μπορούν να δημιουργηθούν και από την ερμηνεία δημοσκοπήσεων, όταν η εκλογική επιρροή ενός κόμματος παρουσιάζεται ως υποστήριξη από αντίστοιχο ποσοστό ολόκληρης της κοινωνίας, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η αποχή.
Ο κ. Σεριάτος παρουσίασε επίσης στοιχεία πειραματικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό ξένου πανεπιστημίου, στην οποία περίπου το 75% των συμμετεχόντων που εκτέθηκαν σε παραπληροφόρηση, ψευδείς ή αλλοιωμένες ειδήσεις «ποτέ δεν προχώρησε σε κάποια διασταύρωση». Όπως ανέφερε, η απλή σύσταση προς τους πολίτες να προσέχουν δεν αρκεί, καθώς «είναι πολύ σύνθετες και δύσκολες πλέον οι αξιολογήσεις τέτοιου τύπου», ενώ οι ψηφιακές παραποιήσεις δυσκολεύουν ακόμη και ένα έμπειρο μάτι ή αυτί.
Ο Γιάννης Μαστρογεωργίου, Ειδικός Γραμματέας Μακροπρόθεσμου Σχεδιασμού στην Προεδρία της Κυβέρνησης, έθεσε την ανάγκη προστασίας της ανθρώπινης αντίληψης απέναντι στον όγκο και στην ταχύτητα της πληροφορίας. Μίλησε για «έναν ακατάσχετο εκκωφαντικό θόρυβο και μια αδιανόητη ταχύτητα που διαμορφώνουν το πλαίσιο του δημόσιου λόγου», παρατηρώντας ότι «οι ίδιοι γράφουμε κείμενα τα οποία τα συντάσσουμε με την Τεχνητή Νοημοσύνη χωρίς μετά να τα κοιτάμε».
Για την αντιμετώπιση εκστρατειών επιρροής, ο ίδιος τόνισε ότι ένα κράτος «οφείλει να έχει ήδη διαμορφώσει τις δικλίδες ασφαλείας», τόσο σε επίπεδο ρυθμίσεων και εργαλείων όσο και, κυρίως, εκπαίδευσης των πολιτών. Ζήτησε να διευρυνθεί η προσέγγιση της κυβερνοασφάλειας ώστε «να περιλαμβάνει την πνευματική και αντιληπτική προστασία απέναντι στα νέα τεχνολογικά εργαλεία».
